Erdal Karadağ Şiirleri - Şair Erdal Karadağ

Dİ GEL CANOM

Uyuduğun da ay
uyandığında güneş gibiydin
Gözlerini gökyüzüne çivilediğim günden beri
Umudumdun

DİLAN’a
( HEJAR’a )

O gün son sancısıydın karnında annenin.
O gün doğduğun,
O gün annenden koptuğun, Yeryüzünde bir insan,

DİLJİN KOVEXİ'YE

Hazirandı,
Ağır kalp krizlerinin sarsıntıları zelzele gibi inmişti bedenime
Tek tek atan serseri nabızlar seyrinde,
Günlerce direnmiştim ölüme yoğun bakım ünitelerinde

DIŞIMIZDAKİ ORMAN

İçimizde ıssız bir orman var
Karanlıkta ürpermiş yapraklar gibi
Fısıldar suskunluğumuz
Konuşsak deli derler

DÜNYA'NIN ÇOCUĞU

Sen,
Yüreği bembeyaz,
gözleri elmas çocuk
Böyle derin küsmek yok

"DüŞiir1"

ADAM;
Merhaba şiirden korkan kadın
Bu şiirde bulursan korkularını
Efkârdan çatlasın o vakit sabrın

"DÜşİİR 2"

ADAM;
Tenha bir akşam üzeri
Gökyüzü gri
Yağmur serseri,

LANETLİ ŞUBAT

Bildik bir kangrendi Şubat
lanetini göstermişti yine
Talan yeriydi gönlüm,
hava karanlık, her yer kar

DÜŞLER KURACAĞIZ

Vurdular,
Uykuda düşü
Gökte kuşu
Yürekte umudu…

DÜŞ YANIĞI

Düşlerim;
Martıların kanadında
Serçelerin çığlığında
Gecelerin ıssızlığında