Erdal Karadağ Şiirleri - Şair Erdal Karadağ

HANİ ELÇİYE ZEVAL OLMAZDI

Kırdılar ayaklarını aşkla koşan atların
Kırdılar kanatlarını sevdayla uçan turnaların
Kırdılar umutlarını, büktüler boyunlarını, barışa bayrak sallayan çocukların
Hani elçiye zeval olmazdı!.

HASRETİN COĞRAFYASI YOK

Adın akınca yüreciğime,
kirlerim göç ediyor diplerime
Adın akınca yüreciğime,
binlerce serçe göç ediyor kimsesizliğe

HATİF

Ahh Ross
Ahhh...
Yine mi Hatif
Öyle içten, öyle derin ki

HAYAT EYLEM

Hayat Eylem…
Bana hayatı öğreten kızım
Duvardaki sazım
Dudaktaki nazım

HEPİMİZ ÇOCUKTUK OYSA

Utandım…
Eğildim, bir kez daha utandım…
Bende sizler kadardım bir zamanlar
Aynı gözlerle baktım

HER MEVSİM YAS VAR YURDUMDA

Koptu
Kopacak denilen,
kıyametlerin tümü…
Kuş konacak dal bırakmadınız yurdumda

HER NEYSE

Senden bana bir neyse kaldı
Yarım bir cümle gibi
Kaçak ve korkak
Ne yengindi, ne yenilgin…

HOŞGÖRÜNÜN SINIRI

Bakma böyle
hoyrat, hoyrat güldüğüme
Sen,
gram, gram giderken

IĞDIR’LIM

Ararat’ın sessizliğinde büyüyen
heybetli bir dağ gibiydi yüreğin…
Bakışların,
uçsuz bucaksız bir bereketti bana

İHANET ATEŞİ

Sonuna gelmiştik mavi düşlü sevdanın,
ortasındayken gri bir sonbaharın…
Uykusuz şehirleri bırakıp ardıma,
sensizliğimi ilan ettim dağbaşlarında,