İhanet Ateşi Şiiri - Erdal Karadağ

İHANET ATEŞİ

Sonuna gelmiştik mavi düşlü sevdanın,
ortasındayken gri bir sonbaharın…
Uykusuz şehirleri bırakıp ardıma,
sensizliğimi ilan ettim dağbaşlarında,
kurt’a kuşa yem olma pahasına…

Dudaklarına boyun eğen yorgun bedenim,
su’ya boyun bükmek bilmez ateşler başında
Ateş bile susamışken bana
ihanetinin gölgesi iniyordu karanlığa

Sesine sağır kalan kulaklarım,
bir kartal ıslığında duyumsuyordu gecenin kahpeliğini.
Kan çanağı gözlerim arınıyordu çiy deryasında
Hiçbir şehrin,
hiçbir sevdanın
ucuz adamı olmadım
Bu yüzden, gecenin ayazı benimle…

İhanetleri ateşe taşıdığım
bu sisli, puslu havalarda
Acıya da alışığım
Şimdi bir omuz üstünde değil,
Buz kesmiş ayazda
Gururlu bir taşın üstünde eğilmez başım…

Erdal Karadağ
8 Ekim 2016
Tahtalı köyü / göleti
Derince İzmit