Emre Turgay Şiirleri - Şair Emre Turgay

Bir bize yakısıyordu mutluluk,
Ama bir biz mutlu değildik.
İsyan degil elbet bu serzenişim
Kendimde başlayıp kendimde biten,
Çakılıp kalmışlık bir hiçliğin ortasında.
Ne bir adım öteye, ne geriye

Kural çok basit.
Kime ne değer verirsen onu yitirirsin.
Kimine kalbini verirsin,
Kalpsizleşir,
Kimine yüz verirsin,
Yüzsüzleşir.

Sen mucizem misin benim?
Sanki yıllardır seni arıyormuşum da,
Yeni bulmuşum gibi,

Sevincim yıllardan kalma,
Ama şu an yaşıyorum...

Bazen,
Kaybetmek istemezsin,
Kaybetmeyi de sevmezsin;
Yaralarını hatırlatır sana.

Kimseden bir beklentin,

Bu saatten sonra görmeden varlığına inandığım tek Allahtır.
İnsanlarda güvenebileceğim şey de netliktir.
Ben nasıl net isem, aynı şekilde aynı açıklıkta.
Net olmayan hiçbirşey yok hükmündedir benim için.

Bugün düşündüğünü yarın düşünmeyebilir çünkü insanoğlu,

Sensiz geçen her günün kaybını yazıyorum,
Hayata her nefes aldığım günün alacaklarına,
Yıllar eksiliyor ömürden sevdan büyürken.

Senin için yazdıklarımın hepsini saklıyorum,
Benden sakındığın o gözlerine bakerken,

Rüzgarlı bir geceydi,
Sarmıştı dört bir yanımı,
Hiddetinden devrilen hayaller..
Bir ışığına muhtaçken,
Ay hilaldi,
Az kalmıştı yitip gitmesine,

Bir gece hiç aklımda yokken ne adın ne sanın,
Yerli yersiz girme öylece zihnime,
Mazinin derinlerine gömülmüş bir aşkın,
Ne sana ne banadır faydası,
Öyle ki kalbimde çok derin o günlerin yarası,
Ömrümdeki kayıp yıllarım bana kalan tek hatırası..

Bir Kasım akşamı,
İstemsiz bir sızının en doruğunda,
Bu dünyadaki tek tahtımda kurulup,
Yıldızları yutan İstanbul semasına bakarken,
Hayatı çömelttim dizlerimin önüne..
Vermedi dedim eşime,

Şimdi seninle olmak vardı,
Herşeyi aşmış bir şekilde,
Rüya gibi bir beyaz gecede,
Beyoğlu'ndan Galata'ya inerken,
Üşüyen ellerini ellerimde ısıtmak..
Sonra belki de bir kahve, çay