Anne bak gökyüzüm de kuşlar ötüşüyor
Kanat sesleri benliğimde çığrışıyor
Acı acı bağırıp bana bakıyorlar
Bunlar ebabil değil ölüm kuşları anne.
Sessiz ve derinden rüzgar esiyor
Gecenin bilmem kaçı üşüyorum
Çaresizce hesaplardayım
Yalnızlık kullara kalmamalıydı
Canımızı, ömrümüzü ziyan edenler nerede
Yangınlar birbirini tetiklerken
Baba duy sesimi,
Elimi tut bırakma yüreğimi,
Yarım kalanım erken elvedam,
Sana çok küskünüm.
Küskünüm bak küçük kızın duvar dibin de yine ağlıyor,
Baktım ki bensiz saatlerde nefes alabiliyorsun
Üstelik günlerde geçiyor
Öyleyse özgürsün uç git benden
Ayların da yıllarında bensiz geçsin...
Gecenin demi çöktü yüreğime,
Oturdum bir bir anlattım kalemime,
Gayrı şu hayatta ne yar var nede sevgiden bir katre,
Şiirlerin içinde kaybolup giderken,
Gözyaşı döktüm tüm imgelerime.
Kor gibi attığın ateşlerden kar tanesi gibi çıkmasını da bilirim,
Sevgili sen ki bana yalnızlık kisvesini layık gördün ya,
Unutma küllerimden gökleri delerek tekrar doğarım.
İsterdim ki gerçeğim ol sen ol, biz kalalım hep ,ömür kıskansın, canımızı yakanlara inat...
Bu gidiş kaç geceye hüzün biçer,
Kaç damla gözyaşı döker,
Duygularım zehir ,gülüşlerim ise panzehirimdir.
Küllerimden yeniden doğarım, kimseye muhtaç değilim...
Aşıklara aşkın șerbeti giz de
içirilmedi mi?
Karanlıklara düşülüp sesin
de dem vurulmadı mı?
Hakikat yüreğinde yer
bulmadı mi?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!