Emin Vural Şiirleri - Şair Emin Vural

İdam sehpasında vicdanlar kapışıyor
İnsanlar,yok etmeye çalışıyorlar soylarını
Herkes ideolejisine bağlı bir köpek
Kimin umrunda sokağa bırakılmış bir bebek

Battaniyesi üstünde olan anlar mı üşüyeni

Her ayrılık acı barındırır sinesinde
Gitmek yok olmak demek değildir
Acının da güzel olduğu noktalar vardır
Bazen çekilen bir acı bin acıya bedel olur
Acı çekmeyen insan olamaz
Her zaman mutlu olan bir varlık

Ne söylesem
benden önce fısıldayanlara
Ayıp olacak
Ve kahrolacak
Göğüs kafesimin parmaklıkları
Ardındaki odalarda yaşayan

Görüşürüz sevdiğimin memleketi
Özleme beni hemen geleceğim
Yarimi benden ayıralı iki hafta oldu
Artık duramam burada elvada memleketim

Yarim uzaklarda, ben gibi gurbetde

Kulaklarım gereksiz seslere
Kendini asmasa
Gözlerim,kitaplar dışında
Başka yere odaklanmasa
Var olduğum sadece
Hastane koridorlarında veyahut

Sen olmasan nasıl gülecek böyle İstanbul
Güzel duyguları tedavüle getiren
O kısa saçların var ya
Sarıyla siyahı bir çizgide ayrılmış saçların
Aynı İstanbul Boğazı gibi
Belirli sınırlar dahilinde

Kaybetme umudunu ey yolcu
Güzel günler gelecektir elbet
Aklındaki çelişkileri yok et
Yolun sonunda saracak bir huşu

Unutma cabalamanın sonucunu

İnsanının çoğu gurbetçi,
Köyde yaşayanları ise emekli,
Meşhurdur Türkiye'de leblebisi,
Bizim memleketimiz KIZILCA.

Yapılır Rahvan At yarışları,

Memleketin değeri gurbet çekilmeden bilinmez
Hadi deyince Kızılcama gidilmez
Gurbetçiler işlerini bitirmeden gelemez
Herkesin gözünde tütersin KIZILCAM

Memleketinin değerini ırağa gidince anlarsın

Koridorlarda kesilmeyen insan sesi

Çırpınarak ilerliyor özgürlük mücadelesi

Durmak istemiyor,geliyor insanın gidesi