Emeği Ezberleyenler

Emeği Ezberleyenler – Şiirin Hikâyesi Bu şiir, bir fabrikanın, bir tarlanın ya da bir dükkânın içinde başlamadı. Belki de bir televizyon ekranında, bir kürsünün önünde, "emek" kelimesinin defalarca dile getirildiği ama o kelimenin yükünü omuzlarında taşımamış insanların konuşmalarını dinlerken doğdu. Şair, yıllardır aynı sabahın karanlığında uyanan insanların sessizliğine kulak verdi. Gün doğmadan servis bekleyen işçileri, tarlasına yürüyen köylüleri, kepengini umutla açan esnafı, aldığı maaşın ay sonunu getirmeye yetmediğini bilen emeklileri gördü. Onların ortak bir dili vardı: alın teri. Fakat bu dil, çoğu zaman mikrofonların ulaşamadığı yerlerde konuşuluyordu. Bir gün yine "emek" üzerine uzun konuşmalar yapıldı. Güzel cümleler kuruldu, güçlü sloganlar atıldı, kameralar önünde işçilerin omuzlarına dokunuldu. Flaşlar söndüğünde ise herkes kendi yoluna gitti. Geride değişmeyen hayat kaldı; aynı boş buzdolabı, aynı kira yükü, aynı borçlar, aynı yorgunluk... Şair işte o anda şunu fark etti: Bazıları emeği sadece telaffuz ediyordu, bazıları ise her gün yaşıyordu. Aradaki fark, sözcüklerle değil, nasır tutmuş ellerle ölçülüyordu. Bu şiir, kimseyi küçümsemek için değil; görünmeyenleri görünür kılmak için yazıldı. Çünkü bir ülkeyi ayakta tutanlar çoğu zaman kürsülerde konuşanlar değil, sessizce çalışanlardır. Elektriği ulaştıran işçi, ekmeği pişiren fırıncı, toprağı işleyen çiftçi, gece nöbetinden çıkan sağlık emekçisi, dükkânını sabırla açan esnaf... Hayat onların omuzlarında ilerler. "Emeği Ezberleyenler", emeğin bir slogan değil, bir yaşam biçimi olduğunu anlatır. Şiir; alın terinin, yorgunluğun ve dayanışmanın kutsallığını hatırlatırken, emeği yalnızca seçim meydanlarında ya da kürsülerde hatırlayanlara da güçlü bir ayna tutar. Sonunda okur şunu hisseder: Tarihi değiştirenler çoğu zaman en çok konuşanlar değildir. Tarihi, ellerindeki nasırla, alınlarındaki terle ve birbirlerine verdikleri omuzla yaşayan insanlar yazar. Hikmet Metin Çavdar