Toz ve Terazi
Hayat bir taş, elimizde patlayan,
Ne yediğin tutar, ne içtiğin tadar seni.
Temizlik, biriktirmek — hepsi rüzgârda savrulan toz.
İnsan, yaşadıkça kirlenir;
varlığın varlığımla can bulur
yokluğumda beton kesilir duvarların...
sahici sanma gülüşlerini
gülümsemek can bulmaktır
içerine karışmasıdır o hazzın
olsan da olmasan da......
Yavaş yavaş ölürler
Kendinden başka hiç kimseyi görmeyenler
Dosdoğru olduğunu zannederken EGO tarafından sömürlenler
An be an yokoluştalar..
Yavaş yavaş ölürler
Zifiri karanlık
Bir boşluktayım
Ne durabiliyor ne kaçabiliyor ne de kurtulabiliyorum
Hani çaresiz dert yoktu?
Oysa ben,yokluğa mahkumum...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!