Elvera Korkmaz Şiirleri - Şair Elvera Ko ...

Zifiri karanlık
Bir boşluktayım
Ne durabiliyor ne kaçabiliyor ne de kurtulabiliyorum

Hani çaresiz dert yoktu?
Oysa ben,yokluğa mahkumum...

Yavaş yavaş ölürler
Kendinden başka hiç kimseyi görmeyenler
Dosdoğru olduğunu zannederken EGO tarafından sömürlenler
An be an yokoluştalar..

Yavaş yavaş ölürler

bilemezsin ulaşamadığın yollar ,
neden bu denli uzun ...
kendini harap etsen de
sahralara düşsen, yolunu kaybetsen de
bana dokunmaz hiç bir halin!
zira kapalı sana;

Sevmenin en güzel şekliyle
yoluyla ,yorgunluğuyla
haliyle ,vaktiyle
varken ,yokken
daima sevginin en temiz halvetine çekilip
zihnimi bile susturan ahengle

Şiir ne demekti??
yazsan ne olur,ya da yazmasan?
yarım kalanlar,ya da hiç senin olamayanlar...
adı yoksa birşeylerin sonu daim handikap
şiir ne yazmak ne de okunmak için!
şiir ruha dokunmak,ve onun ruhuyla bütünleşmektir.

Şiir seni yazmak, seninle kadere yazılmak
Sessizliğin de gem vurmak acılarıma
Bin ah eklemek ve
Sükutu giydirmek sabrıma..

bu akşam başka bir akşam
her zamankinden daha kederli
zaman neden durdu bakışlarımda!
neden nedensizce çekildin içerimden
uzaklaştın kaderimden...

tanımadığını bekler mi? insan
bekler ......
tüm ümidini olmayan sana bağladıysa
olmayanın ümidiyle
belki de kapıyı ha çaldı çalacak diye
gözüm yollarda

İçimde sessiz bir temizlik başlar,
Her varlık bir yaprak gibi düşer ellerimden.
Ruhuma iyi gelenlerle özgürlük dansı yaparım,
Kalabalıklar uzaklaşır, gölgeler çözülür,
Geriye sadece ruhuma dokunanlar kalır.
Onları seçerim, bir bir sarar,

Toz ve Terazi

Hayat bir taş, elimizde patlayan,
Ne yediğin tutar, ne içtiğin tadar seni.
Temizlik, biriktirmek — hepsi rüzgârda savrulan toz.
İnsan, yaşadıkça kirlenir;