Elveda Hayat Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Sessiz bir sedayla kapanır ömrümün perdeleri.
Zamanın paslı sarkaçları durdu nihayet göğsümde.
Yorgun ruhum nihayet o ağır yükünden arındı.
Kırık dökük hatıralar gömülüyor toprağın altına.
Elveda ey acılarla örülen fani ve yalan hayat.

Aynalarda solup giden yabancı bir surettir kalan.
Bütün yarım kalmış sevdalar rüzgara teslim edildi.
Karanlık odaların sükutuna mühürlendi adımlarım.
Hiçbir ferman geri getirmez artık giden yılları.
Elveda ey zalim yokuşlar, yorgun ve hırpalanmış yollar.

Göğsümde biriken o kördüğüm sancılar şimdi dindi.
Göçmen kuşlar çoktan terk etti bu virane diyarı.
Toprak kokulu bir sessizlik sardı bütün benliğimi.
Hayat denen bu çetin kumarda her şeyimi kaybettim.
Elveda ey riyakar yüzler, sahte tebessümlü akşamlar.

Şimdi uzak bir ufukta siliniyor izlerim acıyla.
Gözyaşlarım dahi kurudu içimdeki çöl yangınında.
Son defa bakıyorum arkamda kalan koca harabeye.
Hiçbir pişmanlık sızlatmıyor artık bu yorgun kalbi.
Elveda ey yalan sevdalar, elveda gaddar dünya.

Ruhumun kafesi kırıldı, kuş uçtu gitti göklere.
Zamanın ötesinde yankılanır artık kimsesiz adım.
Toprağın altındaki sükunet sardı tenimi büsbütün.
Geriye dönüp bakmak haramdır bu fani yolcuda.
Kapanan kapılar ardında unutuldu adım mahşere kadar.

Güneş bir daha doğmayacak bu ıssız mezar taşıma.
Yağmurlar yıkasın isterim geride kalan günahlarımı.
Dünya hevesi bir avuç kül olup dağıldı rüzgarda.
Eski defterler kapandı, hükmü kalmadı hırsın.
Sonsuzluğun koynunda huzur buldu nihayet yorgun başım.

Yıldızlar şahidimdir, bitti bu uzun ve çileli yol.
Karanlığın dokunulmaz tahtına kuruldu sessizliğim.
Bütün kavgalar sus pus oldu bu derin uykuda.
İnsan anlar belki ancak toprak altında kıymetimi.
Elveda ey acımasız dünya, elveda yalan rüya.

Artık ne bir sızı kalır ne de dinmeyen bir özlem.
Ebedi gecenin koynunda eridi bütün korkularım.
Adım anılmaz oldu yaşayanların o gürültülü bağında.
Ben bu sessiz sedasız limanda demir attım sonsuza.
Böyle bitti hikayesi bu garip ve yorgun kulun.