Ellerin Hatırası Şiiri - Mustafa Alp

bugün,
klimik derneği’nin takviminde
küçük bir not gibi görünür belki.
ama aslında
insanlığın avuç içine yazılmış en eski öğüttür
temiz tut kendini,
çünkü hayat dokunarak çoğalır.

5 Mayıs.
bir annenin çocuğunun yüzünü okşarken
aslında görünmeyen bir dünyayı da taşıdığını
fark etmediği günlerden biri.

eller.
sadece tutmaz,
sadece yazmaz,
sadece vedalaşmaz.

eller,
bir şehrin hafızasıdır bazen
istanbul’da bir tramvay tutamağında,
bir çay bardağının ince belli camında,
bir hastane kapısında titreyen parmaklarda
binlerce hikaye dolaşır sessizce.

ve biz.
o hikayelere dokunuruz
her gün fark etmeden.

mustafa alp anlatır gibi düşün şimdi
bir çocuk,
ilk defa sabunla tanışır.
köpüklerin içinde kaybolur parmakları,
gülüşü yankılanır banyoda.

bilmez ki o çocuk,
o köpükler sadece oyun değil
görünmeyen düşmanlara karşı
kurulmuş en basit barikattır.

bir doktor düşün,
yorgun.
gecenin üçünde
ellerini yıkarken aynaya bakıyor.
belki kendine değil,
insanlığa söz veriyor.
benim ellerim
şifa taşımalı,
yorgunluk değil.

ve bir öğretmen.
tebeşir tozuna bulanmış elleriyle
sadece harfleri değil,
alışkanlıkları da öğretiyor.
temizlik,
bir insanın kendine yazdığı en kısa şiirdir.

çünkü.
hijyen dediğin şey
sadece suyla sabunun buluşması değildir,
insanın
başkasına zarar vermemeyi seçmesidir biraz da.

ellerin var senin,
belki birini sevdin onlarla,
belki birine veda ettin.
ama bil ki
o eller
bir gün
bir hayatı koruyabilir
sadece suyun altına uzanarak.

işte bu yüzden
5 Mayıs,
bir gün değil aslında
insanın
insana dokunmayı öğrenirken
sorumluluğu da öğrendiği
sessiz bir hatırlatmadır.

ve belki de
en büyük şiir şudur.

kirlenmek kolaydır,
ama
temiz kalmak
bir insanlık meselesidir.

✍️