Elli Beş Yaşındayım Şiiri - Mustafa Alp

elli beş yaşındayım.
ne gençliğe sığabildim artık
ne de yaşlılığa razıyım tam anlamıyla.
iki mevsim arasında kalmış bir akşam gibiyim.
güneş çekilmiş ama karanlık da cesaret edememiş çökmeye.

elli beş yaşındayım.
bir zamanlar koşarak geçtiğim yollar
şimdi bana bakıp gülümsüyor.
hatırlıyor musun? diyor,
ben susuyorum.
çünkü hatırlamak bazen yürümekten daha yorucu.

gençken hep bir yerlere yetişiyordum,
şimdi hiçbir yere geç kalmıyorum.
çünkü anladım
insan en çok kendine geç kalıyor.

elli beş yaşındayım.
omuzlarımda biriktirdiğim yıllar var,
her biri bir anı,
her biri yarım kalmış bir cümle gibi.
kimi sevmişim doya doya,
kimi gitmiş arkasına bile bakmadan.
ama en çok kendimden gitmişim,
en çok kendimi yarım bırakmışım.

bir çay demliyorum bazen,
buharında eski günler yükseliyor.
bir dost sesi arıyorum telefonda,
numaralar değişmiş, insanlar eksilmiş.
meğer insan, yaş aldıkça
kalabalıklardan değil,
eksilenlerden yoruluyormuş.

elli beş yaşındayım.
sevmenin şekli değişti içimde.
artık yüksek sesle değil,
sessizce seviyorum.
birinin iyi olduğunu bilmek yetiyor,
yanımda olmasa da.
çünkü öğrendim
herkes bizimle kalmak zorunda değil,
ama iz bırakmak zorunda.

bir zamanlar kırıldığım şeylere bakıyorum şimdi,
gülüyorum.
ne çok büyütmüşüm,
ne çok içime dert etmişim.
oysa hayat,
biz ciddiye aldıkça ağırlaşıyor.

elli beş yaşındayım.
aynaya bakıyorum,
yüzümde çizgiler değil,
yaşanmışlıklar var.
her kırışık bir hikaye,
her bakış bir vedanın izi.
ve ben.
hiçbirini silmek istemiyorum.

çünkü insan,
geçmişini silerse
kendini de eksiltir.

şimdi daha az konuşuyorum,
ama daha çok anlıyorum.
daha az koşuyorum,
ama daha çok varıyorum.
ve en önemlisi.
artık kimseye kendimi anlatmaya çalışmıyorum.

anlayan zaten kalıyor,
anlamayan çoktan gitmiş oluyor.

elli beş yaşındayım.
ne eksik ne fazla.
tam da hayatın ortasında,
biraz yorgun,
biraz bilge,
biraz kırık,
ama hala umutlu.

çünkü öğrendim.
insan kaç yaşında olursa olsun
içinde bir çocuk kalıyorsa,
hayat hala mümkündür.

ve ben.
o çocuğu hala kaybetmedim.