Elimi Tutsana Şiiri - Mustafa Alp

daha ne bekliyorsun,
hadi elimi tutsana.

bak akşam olmuş,
şehir yorgun bir işçi gibi çökmüş kaldırımlara,
ışıklar yanıyor ama kimsenin içi aydınlanmıyor,
herkes bir yerlere yetişiyor
ama kimse kimseye varmıyor.

ben tam da böyle bir saatteyim işte,
ne kalabalığa karışabiliyorum
ne yalnızlığıma sığabiliyorum,
iki arada bir yerdeyim,
adı yok ,ama acısı var.

daha ne bekliyorsun,
hadi elimi tutsana.

bak ellerim üşüyor,
hava soğuk değil aslında
ama insan bazen içinden donar ya,
öyle bir şey.
dokunsan çözülür belki
ama dokunan yok.

bir banka oturdum geçen gün,
yanımda kimse yoktu
ama kalkacak yer de bulamadım içimden,
çünkü insan bazen birini beklemez,
birinin gelmesini umar sadece.

sen mesela.

bir merhaba kadar yakındın,
bir ömür kadar uzaksın şimdi,
aramızda ne var biliyor musun?
söylenmeyen cümleler,
yarım kalan bakışlar
ve hep ertelenen sonra'lar.

daha ne bekliyorsun,
hadi elimi tutsana.

bak ben çok şey istemiyorum,
birlikte bir yere gitmeyelim,
hatta hiç konuşmayalım,
sadece yanımda dur,
ellerin ellerimde dursun,
dün biraz susar, yarın biraz bekler belki.

çünkü bazı anlar vardır,
anlatılmaz tutulur.

ve bazı insanlar vardır,
gitmez ,gitmiş gibi yapar.

ben hala buradayım işte,
gittiğimi sanan herkese inat,
aynı cümlenin içinde bekliyorum seni

daha ne bekliyorsun,
hadi elimi tutsana…