Yalnızlığıma taç yaptım gökteki yıldızlardan
Her gece saçlarıma kondurdum halelerini
Bedir düşen gecelerimde.
Sevda, bilinmez sürgünlerin yolcusu şimdi
Kim duyar karanlığın sesini
Hangi göz bilir hasretin rengini
Bir zulmet büyüyor yüreğimin kıyısında
Gecenin avucunda titreyen son ışık gibi
İçimde yeri bilinmeyen bir yara-
Sızısı kalıyor yalnızca
Karanlığıma düşen ışık gözlerin miydi
Neydi beni bilinmez düşlere iten
Geceye emanet ettim umutlarımı
Sessiz bir vedayla eksildim kendimden
04 04 2026
Esra TecerKayıt Tarihi : 6.04.2026 00:22:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Yine çok iyiydi.
TÜM YORUMLAR (1)