Efsunlu ıstırap Şiiri - Levent Özsayın

​Gözlerin, ruhumun ufkunda bir şeb-i yeldaydı,
Aşkınsa kalbimi kavuran muazzam bir leylâydı.
Bir busesin peşinde tükendi koskoca bir ömür,
Oysa vuslatın, erişilmez, efsunlu bir hulyâydı.
​Sana hicret eden duygularım şimdi tarumar,
Gönül sarayımda baykuşlar öter, her yanım enkaz.
Zemheri kesildi yüreğim, ne bahar kaldı ne bahar,
Bu melankolik senfoni'de ne bir ses var ne bir avaz.
​Bir ateş-i suzan bıraktın ki sönmek bilmez,
Acınla yoğruldu bu ruh, hicranını silemez.
Öyle sarhoşum ki kadehlerin sahte meyleriyle,
Ölüm bile bu muazzam ızdırabı dindiremez.
​Sen ey kalbimin gûende gülü, ey zalim sevgili,
Aşkınla lakin acınla oldum deli.