Sırf seninle aynı yüzyılda yaşamak bile
Cumhuriyetin ilk yıllarında bir cumartesi gibi.
Sesin geliyor, her harfinde bir tren kalkıyor kalbimden,
Gözlerin ki, devlet dairesinde unutulmuş en güzel evrak.
Bir sigara yakıyoruz, dumanı Ankara’yı sarıyor,
Mülkiyeli bir çocuğun cebindeki son harçlık gibi umutlu.
Öpüşmek, iki nehrin bir coğrafyada gizlice birleşmesidir,
Üstelik haritalar bunu asla yazmaz.
Senin bir yaran var, benim bir yalnızlığım,
Çarşılardan aldığımız ekmek bile acıyor şimdi.
Boynundan öpsem, bütün şairler istifa eder görevinden,
Çünkü Cemal Süreya ölür, sen kalırsın.
Biz şimdi iki ayrı sayfayız aynı kitapta,
Rüzgar esse birbirimize değeceğiz,
Esmiyor..
Kayıt Tarihi : 3.07.2026 21:18:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!