Edip Demirtaş Şiirleri - Şair Edip Demirtaş

Hadi sarıl bana.
Şiir olalım.
Şair neye uğradığını şaşırsın.
İnfilak etsin duygularım.

Artık mutlu değilim.

Kırılan kirpik uçlarından kim anlar?
Düşen kirpikler nereye sığınır?

Bütün kirpiklerimi gözyaşına verdim.
Nasıl hesap vereceğim?

Götür beni bu şiirsiz ülkeden,
Bu vefasız şehirden...
Uzağa en uzağa,
Kötülüklerin olmadığı bir çağa,
Götür beni.

Gülümsemenin ardında çiçekler saklı.
Gözlerinde leylak kokusu...
Baharın müjdecisi

Seni...
Sokak sokak arayan ben,

Sonra bir limon ağacı bulsam.
Gölgesinde otursam.
Şiirler yazsam.
Şiirler okusam.

Sonra bir limon ağacı olsam.

Sen bir şehir olsan,
Mardin mesela...
Bende garip bir şair,
Sen ki daha yazılmamış,
Sen ki en güzel şiir...

Gözün aydın
Yandı bu şehir
Öldü bu şair
Kazıldı bir mezar
Yeşerdi bir şiir.

Ölünce uyanırmış insan
Daha kaç kez öleceğim?

Mezar taşlarında kirpikler büyüttüm
Çiçeklerle konuştum
Seni anlattım onlara

Morun ihaneti. Ayın, aşkı yüzüstü bırakması. Sancılı bir ağrı. Acı bir sitem. Zehir zemberek sözler. Zifiri bir hatıra.
...
...

Heves kursağımızda kaldı. Bana kör bıçaklar. İlaçsız bir reçete. Kaybetmenin korkusu. Yanılma payı. Sığ sular. Talan edilmiş bir bahçe. Issız kentler. Umutsuzluk kervanı. Susuz bulutlar. İhanet ve gözyaşları. Şiir yarım kaldı. Sonsuz bir boşluk. Cevapsız sorular. Şiirin arafında. Faili meçhul. Acının eşiğine bırakıldık. Acıyı bal eyledik sonunda. Sonunda durdum. Duruldum. Sonunda öl/üm.

Bir gün geleceksin.
Biliyorum.
Saracaksın kanayan yerlerimi.
Korkmadan soyunacağım bu aşka.
Aynı duyguların enkazı altında kalmaya razıyım.
Seninle mutluluğa gebe,