Edip Demirtaş Şiirleri - Şair Edip Demirtaş

Üstüm başım şiir kokuyor bu aralar.
Eğer gelecek olursan çok kalabalık ve dağınık yakalanacağım.
Seninle,
Şiirce dilini öğrenmek,
Şiirce konuşmak istiyorum.
Şehirleşmek değil şiirleşmek istiyorum.

Şükrü Erbaş ama çok yorulacaksın evladım, demişti.
Şiir için yorulmak da güzel, dedim.
Dönüp tebessüm ederek baktı yüzüme.

Edip Demirtaş

Sökerek azı dişini şiirin
Canına okudum şairin

Yüz kızartıcı suç sayıldı bu aşk
Öyle kaydolundu evraklara
Bu kentte durulmaz artık

Şiir, mutsuzların işi.

"İnsana olan inancını yitirme". Çığ gibi bir ümitsizlik. Beklemeyiş. Sonsuz bir susuş. Akmayan sular. Sızlayan bir dağ. Kekre bir ömür. Dipsiz acılar. Acı olan ne varsa bana. Acı bana!
...
...
Şiirin fermanı. Şairin katli. Sonsuz ıssızlık. Yalnızlığın uğuldaması. Nöbetler. Bana sahte yüzler. Ertelenmiş bir ölüm. Kavuşamayış. Çığ ve uçurumlar. Büyük bir baş dönmesi. İkilemler. Belirsizlikler. Narkozsuz ameliyat. Büyük son. Kıyamet.

Seni sevdim.
Ve gittin
Payıma şiir düştü.

Edip Demirtaş

Ne ay ne de güneş,
Şairin tek bir gerçeği var.
'Şiir tutulması...'
Şiirin tarafını tutanlar, şiire tutulanlar...

Edip Demirtaş

Benden bir şiir değilde
Bir şehir iste
Yakayım...

Edip Demirtaş

Sırra kadem bastı diyecekler bizim için
Kara kutumuz dahi bulunamayacak

Edip Demirtaş

Öylece kalakalmak. Bitmeyen bir şok. Tuzaklar. Uzaklar. Aklar. Kirli sular. Etin ihaneti. Etin ihaneti. Etin ihaneti.
...
...

Bir uzun titreme. Bitmeyen yolculuklar. Yüzümdeki çizgiler. Saçımdaki aklar. Son bir nefes. Son bir ses. Bekleyişler. Karalama bir ömür. Hepsi senin hatıran.

Seni bana getirmeyen sokakları,
Adımlarından habersiz olan şu kaldırımları,
Seninle yan yana oturamadığımız bankı,
Sen söyle!
Ne yapmalı?
Ateşe mi atmalı?