Artık anlıyor gibiyim
Değmiyor sevmelerime sanırım
Akşamın bir saatinde aklıma geliyor bir bir hayal kırıklıklarım
Bir arpa boyu yol almazmı insan diyorum kendime kızarcasına
Bende o yolu alamayanlardanım işte
Sakat bir ruhun gölgesine sığınıyorum her bir vakit
Perdeler inmiş sanki gözlere
Yürekler sus pus kara bir kutu gibi
İçinde kederden hüzne kadar
Dolu mu dolu olmuş acılar
Kulaklar sağır yürekler nankör
-Etrafımda bir çok sahte surat var-
Çok ağladığım oldu gidenlerin ardından
Kendime yönelemediğimi farkettim o anda
Hislerim umursanmıyormuş aslında
Ortasındayım şimdi terk edilmişligin ve hiçliğin
Ben ki vefasızlığın hüküm sürdüğü bir cehennemdeyim
Bir köşede ölsem bile umrunda olmaz kimselerin
Ben bu dünya insanının vicdansızlığında kilitliyim
Bir ölüm mahkumunun son arzusu gibi
Ey sen kalbimin durmadan kanayan yarası
Ne merhem olmasını bildin acılarıma
Ne de kelam olmasını bildin
Susarak intihar eden sessiz çığlıklarıma
Yeri yurdu belliydi oysaki yüreğimin
Yalnızlığın pençesindeyim şuan
Ne ruhum benimle nede aklım yerinde
Sadece seni düşlemekle meşgulum
Kalbe söz geçmez bilirsin
Benden için, varsın yazdı yazdı öldü desinler
Olsun yazarak can vermekte güzel
Ne aşka attı kendini ne telaşa kattı kalbini
Sevemedi belki ama kalbi vardı desinler
Mutluluktu istediği oysaki hayattan
Karanlık bir oda sanki yüreğim
Işığa mutluluğa sevgiye hasret
Yükü omuzundan taşsada uzaklara
Ölmeyince ölmüyor işte umutlar
Malı mülkü sizin olsun dünyanın
Bazı an'larda umutla ışıkla dolar kalbim
Günün ilk doğuşunda ki kuşların sevinci gibi
Çığlık çığlığa haykırmak ister yaşamda yer alışını
Bir kıpırtı sarar o zaman su yüzüne çıkmamış düşlerimi
Bazı zamanlarsa kasvetle dolar yüreğim
Çürümenin eşiğinde yüreğim şimdi
Düğümleri hat safhada yine boğazımın
Ağlayabilecek bir köşem bile kalmadı gibi
Ölümün döşeğinde şimdi bir izbe kalbim
Gitmelerin isteğiyle boğuluyorum hergün
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!