Edibe Toğaç Şiirleri - Şair Edibe Toğaç

Görünürde herkes vardı bende
Kimi çevremde kimi derdimde
Ağır ağır geçiyordum yokluğundan öteye
Herkes burda sen yoksun hani varlığın nerede

Daha ne kadar taşırım bilmem bu acıyı kalbimde

Çıkmalı insan sıyrılmalı bencil ve dar kalıplarından
Sevmeyi denemeli hayatında en azından bir kere
Hazırlamalı gerekirse kendini acıya derde kedere
Bulmuşken kaybetmemeli kırmamalı seven bir yüreği

Mücadelesi öfkesi hüznü en başta kendisine olmalı

Getirin tüm zehirleri saçın bu gece önüme
Şimdi ölebilirim kalmaya bir neden yok artık
Kırgınlıklarım toplanamaz hiç bir bavulada sığamaz vaziyette
Şimdi ölebilirim kalmaya bir neden yok artık

Kan yerine çamurla dolsaydı damarlarım

Oysaki eskiden bir başka bakardı gözlerin
Sözlerin yankılanır dı kalbimin kıyıların da
Şimdi sanki kin yüklenmis öfkeyle dolmuş gibi
Gücenmiş mi gücenmiş karanlıkta kalmış kalbin

Kaybediyor yönünü cümlelerim çoğu zaman

Yeniden gelsen diyorum keşke
Dokunabilsen yeniden o ıssız yüreğime
İçimdeki o yaralı öksüz çocuğun sesine yeniden ses olabilsen
Her gün boğulmamak için çırpındığım şu hayatta
Durmaksızın kanayan yaralarımı keşke birlikte sarabilsek

Sevilecek hiçbir yanın yoktu,
Ben içimde güzelleştirdim seni
Solgun bir siluettin belki
Ruhumda çiçeklendirdim seni

-Söyle-

Küçük körpe dünyama bir umuttun sen
Bahar gibi gelir çiçekleri açtırırdın kalbimde
Bir sevgi çemberinde hapsolurdu o zaman yüreğim
Ne kizmalarim mumkun olurdu sana nede serzenislerim

Patlamaya hazır bir bomba sanki
Yüreğimin içinde birikenler var
Suskunluğum sana haykırışım bana
Bir ömür yeter mi artık teselli etmeye

-Tutamıyorum Haykırışlarımı"

Gecenin bir vaktinde aklıma düşüyorsun yine
Olmayan aklımdan bir parçayı daha götürüyorsun haliyle
O zaman ne ben bende kalıyor nede ruhum nefes alıyor
Geriye alabilseydim diyorum hayatı bazen

Bir kelebeğin ömrü kadardı sevdamız
Hüznümüz daha derindi bundan
Ölmek ile yaşamak arasında bir yerlerdeydik biz
Bu yüzdendi dünyaya karşı uyumsuzluğumuz

Birden fazla darbe görmüştü yüreğimiz