Ecelimmiş Şiiri - Töre Hanım

​Karanlık çökünce sokağın başına,
Düşmüşüm amansız bir sevdalıkla.
Baktım da gözünün süzgün yaşına,
Ecelimmiş meğer, kandım tatlılıkla.
​ ___________________________________. Adını anarken tutuştu dilim,
Aşk diye bağrıma basmışım kora.
Tutuldu dizlerim, uzanmaz elim,
Ecelimmiş meğer, düşmüşüm zora.
​ ________^__________________________. Gülüşün bir tuzak, bakışın bir ok,
Çektiğin hançeri sineme sakla.
Senden başka zaten bir umudum yok,
Ecelimmiş meğer, vurdun merakla.
​ ___________________________________. Gözlerin ömrümün son durağıymış,
Bir garip hayalin peşinde yandım.
Aşkın başıma dert saracağıymış,
Ecelimmiş bilemedim, bulandım.
​ __________________________________. Sırtıma yükledim bitmez yolları,
Geçtiğim her sokak senden bir izdir.
Çaresiz uzattım sana kolları,
Ecelimmiş bilemedim, gizdir.
​ __________________________________. Gönül bahçesinden son yaprak düştü,
Ecelim misali durdun karşımda.
Kaç mevsim devrildi, bu son dövüştü,
Ecelimmiş bilemedim yaşımda.
​ ________________________________. Yıllarca sığındım o tebessüme,
Gölgeni ömrüme bir siper sandım.
Şimdi bu sessizlik çöker üstüme,
Ecelimmiş bilemedim, aldandım.
​ _________________________________. Dumanı tüten şu gönül ocağım,
Söndü de kül kaldı geriye tek bir.
Kime ne söyleyim, kime koşayım,
Ecelimmiş bilemedim, ziyanmış ömür.