“dünya Yolcusu” Şiiri - Sempatiksair Emrah

Bir akşam vakti bindim ömrün trenine,
Cam kenarında hüzün oturuyordu sessizce…
Şehirler geçiyordu gözbebeklerimden,
Her istasyon biraz daha eksiltiyordu beni.
Bir çocuğun gülüşünü aldım yanıma,
Bir annenin duasını,
Bir ihtiyarın titreyen ellerindeki zamanı…
Ve yürüdüm dünyanın yorgun kaldırımlarında.
Denizler gördüm;
İçinde kaybolan gemiler değil,
Kaybolan insanlar vardı.
Dağlar gördüm;
Sessizliği bile insanlardan daha merhametliydi.
Bir ülkede insanlar
Gözyaşını saklamak için gülümsüyordu,
Başka bir ülkede
Mutluluk bile parayla ölçülüyordu.
Ben dünyayı döndükçe anladım;
Haritalar ülkeleri ayırıyordu sadece,
Acılar hep aynı dili konuşuyordu.
Bir gece çölde yıldızlarla konuştum,
Dediler ki:
“İnsan, en çok kendine yabancı…”
Sonra bir ormanda rüzgâr dokundu yüzüme,
Sanki bütün kaybettiklerim
Yaprak olup omzuma düşüyordu.
Ben bu yolculukta
Ne bir saray istedim,
Ne alkış…
Sadece biraz insanlık aradım
Kalabalıkların arasında.
Çünkü dünya;
Dönen bir taş parçasından fazlası değildi aslında…
İnsan sevgisi olmayınca
En güzel şehirler bile
İçi boş bir tabloya benziyordu.
Ve şimdi anlıyorum;
Hepimiz aynı gemideyiz geceye karşı…
Kimi yıldız oluyor karanlığa,
Kimi fırtına…
Kimi de sessizce kaybolan bir yolcu.
Ama ben,
Bu kısacık ömrün kıyısına
Bir tek şey bırakmak isterim:
“Bir zamanlar bu dünyadan,
Kalbi hâlâ insan kalan biri geçti…”