Dünya Sonunda Dönüyor Şiiri - Kasım Kobakçı

Tel örgülerin ardından, saklanarak,
Karanlık yollarda alevi yakarak,
Kaçaklar gittiler izler bırakarak,
Döne döne bakın sirenler dönüyor.
*
Merkez! Kartal dedi ki, ajanlar geldi,
Gecenin bağrını hep silahlar deldi,
Şifreli mesajlar rüzgarı mı çeldi?
Döne döne işte çarkları dönüyor.
*
Sayaçların önü bak çoktan soğumuş,
Kutudaki teller apansız mı kopmuş?
İhbarı yapanlar sırlarda boğulmuş,
Döne döne yine yalanlar dönüyor.
*
Geceyi yırtarak geçen o sirenden,
Telsiz hışırtısı gelir ta derinden,
Dağılmış timlerimiz kalkmaz yerinden,
Döne döne radarlar kime dönüyor.
*
Bakın gökyüzünde o uçan turnadan,
Mirastan pay alan şu sinsi ormandan,
Kediye gizlice bakan bir aslandan,
Döne döne bu pusu bize dönüyor.
*
Ajanlar sırrını hiç kimseye demez,
Kamera kayıtları bizi göstermez,
Sisteme girenler bu şifreyi bilmez,
Döne döne veriler boşa dönüyor.
*
Kavşaktaki ekip sen orda sabit kal,
Tüm destek birliklerle hemen cephe al,
Şu hedef binasına sinsi sinsi dal,
Döne döne çember kilit mi dönüyor?
*
Bu şehrin sokakları sanki koca giz,
Karanlık köşelerde beklemedeyiz,
Kaçan şüphelinin ardında kirli iz,
Döne döne oyun başa mı dönüyor?
*
Kırmızı alarm verildi caddeler dar,
Dağlara pusu atmış beyaz yağan kar,
Elimizde faili meçhul dosya var,
Döne döne ibre bize mi dönüyor.
*
Gökyüzünü kaplamış zehirli bulut,
Bütün çıkış yolları sarıldı unut,
Merkez bu son telsizim tükenir umut,
Döne döne dünya sonunda dönüyor!