Düğümlenen Kelimeler

bir akşam üstü yalnızlığı bu, boğazın sisli sularında,
anlatılmayanların ağırlığı çöker omuzlarına;
nefesin kesilir, kelimeler boğazında birer düğüm,
sussan olmuyor, haykırsan yara derin.

içindeki o hırçın fırtına, kendi kıyılarını döver,
o yorgun argın cümleler, sanki seni hedefler;
her kelime bir hançer, çıkarıp savursan kendine saplanır,
anlatamadıkların, en koyu gölgelerde saklanır.

karanlık bir tren geçer içinden, durakları hep meçhul,
anlatmak istediğin ne varsa, kalbinin mahzeninde mahpus;
o eski, o kanayan yaralar tazelenir durur,
ve insan, söyleyemediği her sözün altında yorulur.

bir şiir kadar yaralı, bir veda kadar suskun,
kendi kendine ördüğün duvarlar, o kadar durgun;
bilirsin, konuşmak bazen kendinden vazgeçmektir,
anlatamadığın her ne varsa, ruhunda büyüyen o kederdir.

işte böyle, rüzgârın sesinde dağılır gider zaman,
içinde sustukların, en büyük kahramanın;
suskunluğun, belki de en vakur duruşun,
söyleyemediğin o son sözün, senin tek kurtuluşun.