Öyle Bir Şiir Olacak Ki

ÖYLE BİR ŞİİR OLACAK Kİ

Bir yangın gibi dizelere bırakacağım…
İçimde yıllardır biriken ne varsa.
Her harfinde kırılmış bir nefes
Her noktasında bir vedanın izi

Ansızın denk geleceksin o satırlara
Kalabalık bir akşamda,
Belki kahveni yudumlarken umarsızca,
Belki de herkesin güldüğü bir sofrada
Sen dalıp giderken…

Kendini göreceksin her mısrada
Bir diğerinde gözlerini…
Bir diğerinde susarken öldürdüğünü
Yüreğinin kapısını çalacak pişmanlık.

İlk kez, yalnız olduğunu anlayacaksın…
Bir damla yaş düşecek kirpiklerinden…
Ama o yaş masum olmayacak…
İçinde gecelerim olacak,
Sustuğum sancılar olacak…
Bir damla ile başlayacak… Çoğalacak…
Büyüyecek…
Taşacak…

Boğulacaksın vicdanının kıyısında…
Hatırlayacaksın…
Sana deli gibi inanan bir yüreği…
Bakarken dünyayı unutan gözleri…
Hatırlayacaksın ama geç olacak…

Kıyamet kopacak içinde…
Öyle büyük, öyle tarifsiz bir kıyamet ki…
Ne dualar susturabilecek onu,
Ne de başka yüzler unutturabilecek…

Güneş doğacak dışarıda
Senin içine sabah uğramayacak…
Perdelerini açsan da
Aydınlanmayacak odaların…

Sevda uğramayacak artık sana…
Uğrasa bile tanımayacaksın…
İnsan bazı kayıplardan sonra
Sevilmeyi değil, eksilmeyi öğreniyor…

Kaç yabancı geçecek hayatından…
Kaç sahte tebessüm dokunacak yüzüne…
Sana dua gibi sarılan o kalbin yerini,
Doldurmayacak hiçbiri.

Duydum…
Okuyormuşsun sana yazdığım şiirleri…
Bazı geceler sessizleşiyormuşsun…
İsmimi görünce gözlerin başka yere kayıyormuş…

Şimdi daha iyi anlıyorum…
Neden kahkahalarının ortasında bile eksik kaldığını…
Neden en mutlu anlarında bile dalıp gittiğini…

Kalemimi bu yaralar konuşturdu benim…
Dilimi bu kırgınlık susturdu…
İçimde ne varsa eksik artık…
Ne yana dönsem yarım…
Ne yana baksam senden kalan bir enkaz…
Ben içimdeki bütün çığlıkları susturdum…
Konuşmadım…
Anlatmadım…
Kimseye senden bahsetmedim…
Sustukça büyüdü içimde yokluğun…
Bir sükût orucuna başladım sonra…

Şimdi yorgun bir kalple yaşıyorum…
Eskisi gibi çarpmıyor içim…
Bir yanım hâlâ seni severken,
Bir yanım usul usul toprağa karışıyor…
Beklediğim son artık çok yakın biliyorum…

Bir gün ansızın çekileceğim bu hayattan…
Arkamda birkaç şiir,
Biraz kül olmuş umut,
Bir de sana yetişememiş bir sevda bırakacağım…
Belki yıllar sonra bir gece yarısı
Benim dizelerime sarılıp ağlayacaksın…
Ama ben olmayacağım…

15.02.1999