117- Ömür Defteri Şiiri - Ali Fırat Dicle

117- ÖMÜR DEFTERİ

Bir çocuk ki on yaşına basınca,
Dünyayı saf, kendisini gül sanır.
On birinde bir çiçektir açınca,
On ikide hep solmayacak sanır.
On üçünde hüzün değer sesine,
On dördünde sevdalanır süsüne,
Rüzgar kapılır gönül hevesine,
Hayatı tükenmez bir masal sanır.

On beşinde yürek ilk kez yaralanır,
On altıda dünya gözünde pullanır,
On yedide sevdaları dillenir,
Boyu posu taze fidana benzer.
On sekizde deli akar kanları,
On dokuzda hiçe sayar canları,
Yirmisinde unutup dünleri,
Kendi gölgesini umman sanır.

Yirmi beşte hayat yükü omzunda,
Otuzunda hüzün gizli hazzında,
Otuz beşte ömür kışında, yazında,
Yorulan yolcuya, kervana benzer.
Kırk yaşında durulur da suları,
Kırk beşinde geri sarar yılları,
Ellisinde ıssız kalır yolları,
Güz gelmiş, dökülmüş bağlara benzer.

Elli beşte anlar geçen zamanı,
Altmışında tüter yarin dumanı,
Altmış beşte kalmaz dizin dermanı,
Gözü yolda kalmış canlara benzer.
Altmış beşten sonra vakit daralır,
Eski dostlar birer birer azalır,
Toprak ana kucağını aralar,
Sanki hiç sönmemiş bir kora benzer

14.02.2014