Dönüşlerin Gölgesi Şiiri - Töre Hanım

​Kapı kapandığında başlar o büyük yanılgı,
"Kaybettik" deriz, eksildiğimizi sanırız.
Oysa bazen bir vedadır en büyük özgürlük;
Gidenler, aslında kurtulduklarımızdır,
Haberimiz yokken hafiflediğimiz yüklerimiz...
​Bekleme gideni.
Zamanın kumaşını, gelmeyecek olanın yoluna serme.
Her geri dönüş, taze bir umut değil,
Eski bir yenilginin yeniden yaşanmasıdır.
Çünkü kapını çalan o kişi,
Senin kalbinde sakladığın o hatıra değildir artık.
​Gelen, özlediğin "o" değil;
Sadece yolunu kaybetmiş,
Kendi karanlığında boğulmuş bir pişmanlıktır.
Ve bil ki...
Pişmanlık, rüzgarın yön değiştirmesi gibidir;
Geçicidir.
​Bugün kapına sığınan o mahzun yüz,
Yarın yine kendi yolunun yolcusu olur.
Zira gidenin ayak izleri,
Senin kapının eşiğinde değil, kendi uçurumunda birikir.
Sana dönüşü, bir varış noktası değil;
Sığınacak liman kalmadığında uydurduğu bir masaldır.
Yalanı kendinden büyük,
Yorgunluğu sevgisinden ağırdır.
​Sakın sorma "Neden?" diye,
Cevaplar seni iyileştirmez, sadece zehirli bir sarmaşık gibi dolar ruhuna.
Çünkü gerçek sükunet,
Gidenin boşluğunda değil,
O boşluğu kendi kahkahalarınla doldurduğunda gelir.
​Bırak kapının kolu paslansın o kirli dokunuşa,
Gönül kapın ise ardına kadar açık kalsın yeni gelen mevsime.
Sen bir kurban değil,
Kendi masalının en dirençli kahramanısın.
O gelip geçenler ise,
Sadece o masalın tozlu satır araları...
​Sen en iyisi kendi bahçeni çapala,
Kendi gökyüzüne bak...
Bırak giden, gittiği yerde kalsın;
Sen, kendinde kalmaya bak.
​Unutma ki;
Küllerinden doğan anka kuşu,
Asla eski kafesine geri dönmez.
Sen şimdi kanatlarını kendi göğüne aç;
Bırak gölge geride,
Güneş ise tam karşıda dursun.