Dönmeyen Yankı Şiiri - Töre Hanım

Dönmeyen Yankı
​Bir uçurum kenarında bağırmak gibiydi sevdam,
Sesim gitti de, yankısı dönmedi bir türlü.
Ben her gece yıldızları gözlerine sığdırdım,
Senin göğünde tek bir zerrem olmadı, ne acı...
​Ne fayda? Yollarına güller serdim, dikenleri bana kaldı.
Eridim mum misali, karanlığın bana kaldı.
Ben sende bir dünya kurdum, her zerresi sen kokan,
O dünyanın içinde, kimsesizlik bana kaldı.
​Saçlarına değmeyen rüzgârı bile kıskanırken,
Ben senin bakışlarında bir yabancıymışım meğer.
Sana çıkan tüm kapıları sevgiyle zorlarken,
Kendi içimde hapsolmuş bir mahkûmmuşum meğer.
​Gözyaşım derya oldu, bir gemi yürütmedi,
Yüreğim feryat etti, tek bir sözün yetmedi.
Seni sevmek; bir ölünün dirilmeyi beklemesi...
Ne fayda? Gönül yorgun, ömür bitti, sevdan bitmedi.
​"En ağır yük, kalbinde taşıdığın ama karşılığını asla bulamadığın o sevgidir."