Döndü Dülger Şiirleri - Şair Döndü Dülger

Yokluğunun tortusu hayatını yaşanmaz kılıyorsa,,
Hasretinin ağırlığı her geçen gün büyüdükçe büyüyorsa,
Gönlün pervasız esişi seni hâlâ O'na sürüklüyorsa,
Hayallerin kanlı pençesi yüreğini lime lime ediyorsa,
Hayalî silinmez durur karşında,
Unutmayı da unutturur sana....

UNUTTUM SANMA
Unuttum yıl bilmem kaçtı,
Sana rastladığımda.
Günlerden neydi,
Yoklasam hafızamı da,
Silinmiş bir iz kalmamış aklımda.

Yokluğunla sınayıp bu gönül seni unutur sanma,
Ben her nefesi içime sen diye çekiyorum.
Birgün bitecek diye boşuna çapalama.
Ben her sigaramın dumanında hasreti boğup,,
Gökyüzüne resmini çiziyorum.
Elbet zaman geçer, duyguları ayaz vurur diye aldanma.

Nasıl bir inanmışlık Yarabbi,
Akıllara zarar vazgeçmek bilmiyor.
Nasıl bir sevda ki yaraları bini geçse de,
Bana mısın demiyor.
Nasıl bir gönül ki,ne laf kâr ediyor,
Ne de eyvallah ediyor.

Geceler derdimin ortağı ama,
Uykuma düşman.
Gündüzler ohh be dediğim anda,
Yürek delik deşik, yürek bin pişman.
El ele bir çift görsem,
Hayaller pusuda bir avcı,

Siz hiç boğuluyor hissiyle sokağa attınız mı kendinizi?
Gözleriniz dolu dolu olup,nereye gittiğinizden bi haber,
Yollarda savurdunuz mu ümitlerinizi?
Bir ceset gibi yığılan bir bedenle,
Ben buraya nasıl geldim dediğiniz,
Gaiplerde buldunuz mu küllerinizi?

Hüzün bakışlarını çek hülyalarımdan,
Bir canım var söküp alma yâr.
Tebessümünle durdur gönül sancılarımı,
Böyle mahsun bakıp yüzüme kahretme beni yâr.

Zaten yaralıyım, zaten harabım,

VEDÂN BİLEN SEVDA
Git gide azalıyorsun içimde,
Dilimin ucunda seni bekleyen cümleler öksüz.
Düşlerim de sıyrıldı izlerinden.
Ayak sesini de dinlemez oldu kulaklarım.
Gölgeni dâhi mumla aradığım günlerde siliniyor bir bir.

VEDA TRENİ...
Sonu gelmeyecek zannettiğimiz dünya telaşımız,
Aniden kaşlarını çatarak,
Hadi hazırlan ömür mecaran bitti diyecek.
Veda treni kapına yanaştığında
Tamam der gibi ayrılık sireni çaldığında,

VESSELAM
Bir gün öncesine dönmenin mümkün olmadığı bu hayatı,
Afedilmeyecek acılarla doldurduk.
Önceliği kendimizden çok uzağa koyduk.
Naifliğin beş para etmediği bu zamanda,
Sahteliği özümsemiş, dillerle boğuştuk.