Döndü Dülger Şiirleri - Şair Döndü Dülger

SENSİZLİK....
Eksiltme beni...
Bir umuda tutunarak,
Çorak topraklarda baş göstermişken,
Yeniden kurumaya mecbur bırakma beni...
Sensizlik sessizliğin,

Sensizlik bu...
Hayatın içinde varla yok arasında sıkışıp kalmak.
Ne tam gitmiş, ne tam bitmiş,
Ne de bütün kalbinle yaşıyor sayılmak.

Sensizlik bu…

SENSİZLİK BU!
Bir çocuk gibi büküldü boynum sensiz yabancıyım her yüze.
Hayata, mutluluğa, hayallere el sallayan suskuların şahıyım bu günlerde.
İşte sensizlik bu!
Kök söktüren, hayatın lezzetini terkettiren.
Boğazımda düğüm düğüm bir lokma olup,

SEN SUSMA
Sen sessiz kalınca, ben lal olurum,
Tenden vazgeçer, duyguları sustururum,
Bu şehirde ırmağın akışına set kurar,
Mabedimde kalemi durdurur, sır olurum.

Sen yoksan hep asi, hep deli, hep hırçın,
Ele avuca sığmaz bir avuç korum ben.
Gecelerin zanlısı, günün zabıtı,
Önüne bentler kurulmuş coşkun akan suyum ben.

Sen yoksan fırtınayım, poyrazım, doluyum.

SEN YOKSUN YA!
Sen yoksun ya kırıldı kolum kanadım,
Yaşam ve ölüm arasında araftayım.
Yüreğim yollara düştü bi çare,
Çırpındıkça çamura batmaktayım.
Sensizliğin zehri dağıldı kalbimden her hücreme,

Sen yoksun ya kırıldı kolum kanadım,
Yaşam ve ölüm arasında araftayım.
Yüreğim yollara düştü bi çare,
Çırpındıkça çamura batmaktayım.
Sensizliğin zehri dağıldı kalbimden her hücreme,
Kurtulmaya çalıştıkça, kan kusup geri yutmaktayım.

SERSERİ BİR KURŞUN...
Hasret çekilecek dert değilmiş,
Yaşayınca anlarsın dedikleri buymuş meğer.
Sesin, kokun, gözlerin, hayalin hâlâ
Satır aralarında,
Şarkı notalarında

SES ETME GÖNÜL.....
Ses etme gönül başkasına meyli olana.
O sevmeyi özde değil dilde sanır.
Zul etme didarı fâniye.
O kıymet bilmez sevdalar dünyada kalır sanır .

SESSİZ BİR VEDA
Kış ortasında kan ter içinde kalıyorsan,.
Uykunu bir kabusla bölüyorsan,
Kendini gecenin koynunda buluyorsan.
Aniden ellerin yüreğini tutuyor,
Sessiz bir ayrılık soğuğu