Döndü Dülger Şiirleri - Şair Döndü Dülger

Eğer bu yazgının adı ayrılıksa,
Ben kaderime boyun eğdim, tamamım.
Eğer vuslat, dünyanın bir ucundaysa,
Ben dağlar deler, bentler aşarım.
Mesele sensen sevgili,
Bil ki ben ömrümden ömür vermeye dünden razıyım.

Okumayacağını bile bile yazıyorum.
Gün gelir aynı acının vurgunuyla vurulmuş,
Sevdiğinin hasretiyle yüreği buz tutmuş,
Sevdası dilinde tutuklu kalan yüreklerin,
Belki gönül sesleri olurum diye yazıyorum.
Bize dair tek bir iz bırakmadan,

SENSİZLİĞİN KÂBUSU....
Sabaha gözlerimi açsam da,
Görebilsem de gökyüzünü,
Etrafım insanlarla çevrili olsa da,
Ben sensiz mahkum bir hayat yaşamayı öğrendim.
Sana açılan kırık bir camdan ibaret bütün yaşamım.

SENSİZLİĞİN SECERESİ
Birde sen iki ateş ortasında bırakma beni.
Bilirsin sağlam duvarı kalmadı yüreğimin,
Bilirsin acının en koyusunda sesi kesildi ümitlerimin,
Birde yüreğinden koparıp,gamzelerime gömme beni.

SENSİZLİĞİN SENFONİSİ
Saçlarımın kırlarına sakladım kaybolan yılları,
Peki göğsümde aman vermez sızıyı nereye koyayım.
Sensizliğin susuzluğu kuruttu gönlün pınarlarını,
Solmuş goncalarımı şimdi ben nasıl saklayayım.

SENSİZLİK....
Eksiltme beni...
Bir umuda tutunarak,
Çorak topraklarda baş göstermişken,
Yeniden kurumaya mecbur bırakma beni...
Sensizlik sessizliğin,

Sensizlik bu...
Hayatın içinde varla yok arasında sıkışıp kalmak.
Ne tam gitmiş, ne tam bitmiş,
Ne de bütün kalbinle yaşıyor sayılmak.

Sensizlik bu…

SENSİZLİK BU!
Bir çocuk gibi büküldü boynum sensiz yabancıyım her yüze.
Hayata, mutluluğa, hayallere el sallayan suskuların şahıyım bu günlerde.
İşte sensizlik bu!
Kök söktüren, hayatın lezzetini terkettiren.
Boğazımda düğüm düğüm bir lokma olup,

SEN SUSMA
Sen sessiz kalınca, ben lal olurum,
Tenden vazgeçer, duyguları sustururum,
Bu şehirde ırmağın akışına set kurar,
Mabedimde kalemi durdurur, sır olurum.

Sen yoksan hep asi, hep deli, hep hırçın,
Ele avuca sığmaz bir avuç korum ben.
Gecelerin zanlısı, günün zabıtı,
Önüne bentler kurulmuş coşkun akan suyum ben.

Sen yoksan fırtınayım, poyrazım, doluyum.