Döndü Dülger Şiirleri - Şair Döndü Dülger

Unutursun…
Hiç bu yolların tozunu yutmamış gibi.
Hiç gönlünü defalarca dârâ çekmemiş gibi.
Hiç kışın ortasında cayır cayır yanmamış gibi olur,
Unutursun.

Nasıl bir inanmışlık Yarabbi,
Akıllara zarar vazgeçmek bilmiyor.
Nasıl bir sevda ki yaraları bini geçse de,
Bana mısın demiyor.
Nasıl bir gönül ki,ne laf kâr ediyor,
Ne de eyvallah ediyor.

Geceler derdimin ortağı ama,
Uykuma düşman.
Gündüzler ohh be dediğim anda,
Yürek delik deşik, yürek bin pişman.
El ele bir çift görsem,
Hayaller pusuda bir avcı,

Siz hiç boğuluyor hissiyle sokağa attınız mı kendinizi?
Gözleriniz dolu dolu olup,nereye gittiğinizden bi haber,
Yollarda savurdunuz mu ümitlerinizi?
Bir ceset gibi yığılan bir bedenle,
Ben buraya nasıl geldim dediğiniz,
Gaiplerde buldunuz mu küllerinizi?

Hüzün bakışlarını çek hülyalarımdan,
Bir canım var söküp alma yâr.
Tebessümünle durdur gönül sancılarımı,
Böyle mahsun bakıp yüzüme kahretme beni yâr.

Zaten yaralıyım, zaten harabım,

Vazgeçtiğini söyle!..
Bir cümleyle bitsin bu uzun susuşlar.
Ne yarım kalan umutlar sürünsün ardımda,
Ne de adını her anıya iliştiren kalbim çırpınsın.

Vazgeçtiğini söyle!..

VEDÂN BİLEN SEVDA
Git gide azalıyorsun içimde,
Dilimin ucunda seni bekleyen cümleler öksüz.
Düşlerim de sıyrıldı izlerinden.
Ayak sesini de dinlemez oldu kulaklarım.
Gölgeni dâhi mumla aradığım günlerde siliniyor bir bir.

VEDA TRENİ...
Sonu gelmeyecek zannettiğimiz dünya telaşımız,
Aniden kaşlarını çatarak,
Hadi hazırlan ömür mecaran bitti diyecek.
Veda treni kapına yanaştığında
Tamam der gibi ayrılık sireni çaldığında,

VESSELAM
Bir gün öncesine dönmenin mümkün olmadığı bu hayatı,
Afedilmeyecek acılarla doldurduk.
Önceliği kendimizden çok uzağa koyduk.
Naifliğin beş para etmediği bu zamanda,
Sahteliği özümsemiş, dillerle boğuştuk.

VUSLATA BİR SELÂM GÖNDER...
Şunun şurasında kavuşmamıza ne kaldı ki SEVDİĞİM?...
Sayılı birkaç nefes,
İyisiyle kötüsüyle birkaç gün,
Alt tarafı meçhul bir kaç yıl!