Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

Tersine döndürür akan suları
İki küçücük masum sözcük,
“Geç kaldık,
Çok geç! ..”
Bir dağ uğultusu gibi
Yankılanıyor kulaklarımda.

Başıboş kayıp bir uydu idim gezegende
Bulan, yörüngesine getiren sen oldun
Gözlerim buz dağları benim
Bana öyle bir bak ki,
Parçalansın içimdeki buzullar
Çözülsün gözlerimdeki buzdan dağlar

Ben Çeşmeyim



Şanslıyım ben hem de çok şanslı
Deniz benim, güneş benim

Kent üşüyordu hayvanları, insanlarıyla yoksulca,
Ağlıyordu Venüs unutulmuşluğun soğuk taşlarında,
Aşk ta, namus ta alınıp satılıyordu kolayca,
Korku bıçağın keskin sırtı, bir namlunun ucunda.

Karnı deşilmiş bir canavarın dökülüyordu,

Bir ses var içimde,
' haydi başla, yaz haydi ' diyen.
Elime kalemi veren,
Kağıdı koyan önüme.
Biri var sanki görünmeyen.

kastın neydi,
niye büyüttün yüreğinde çalı dikenlerini?
senin değil benim yüreğimdi kanayan
anlamlar yüklemiştim masum sandığım bakışlarına
happy and filmleri, pembe romanlar gibi

Yoksulluğu, kimsesizliği bir dostumun
Yaşamının buruk acısı dağladı yüreğimi
Buğulu camlardan bakıyorum uzanıp giden caddeye
Kim bilir neredesin zemheri soğuklarına esir kentte
Ana rahmindeki cenin gibi kıvrılmışsındır bir köşeye
Rüya içinde ezik bir tebessüm donmuş solgun yüzünde

Uçur barış güvercinlerini,
Konsunlar benden yana.
Kaldır engelleri aradan,
Essin aşk rüzgarları
Benden yana.
Kuruyan dallarım yeşersin,

O sendin bir zamanlar.
Bastığın yerleri titreten.
Güldüğünde yanaklarında güller açan.
Konuştuğunda bülbüller gibi şakıyan.
Şimdi;
Sen, o sen değilsin ne yazık!

unutturma - hatırlat bana

unuttur bana kışların ayazını
yazların buram buram sıcağını
sonbaharın hüzünlü sabahlarını
aydınlat yalnız gecelerin karanlığını