Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

Otuz bir aralık, iki bin on bir / anam
Yeni yılın eşiğinde göçüp gitti bu diyardan
Sokaklar ışıl, ışıldı rengârenkti camlar
Bir orada, bir burada karıncalar gibi insanlar
Yüzlerde bir telaş, devinimlerde heyecan
Otuz bir aralık iki bin on bir / yıldönümü

Çıka gelir isterse, kuğu narinliğinde aniden,
Kar beyaz bir yelkenliyle mavi, yeşil denizden.
Elinde gümüş balıklar, deniz atları, çağanozlar,
Yüreğim bir sevinç, bir coşkuyla delice çarpar.

Batan güneşin o muhteşem kızıllığında,

İnsanolu unutur.
Düşünmek istemez.
Koca bir hiç olduğunu.
Oysa Tanrı'dır insanı yaratan,
Doğaya can ve hayat veren.
Yalan, hile, gasp ile şişer göbekler,

ahım sitemimdir kimseler duymaz çığlığımI
gözlerimde volkanlar patlar duyunca sesini
gülün dikeni acısı içimde bak kapına geldim
neden görmüyor beni yosun gözlerin ey Aşk(!)
...
sevda kelimeleri yanıp kül oldular dilimde

kadın


güzele dönerse yüzünü
erkeğe süzerse gözünü
atarsa çapkın gülücüğünü

Alaca karanlığı sevmem, sevemedim hiç.
Gece ismiyle müsemma katran karası,
Gündüz berrak, ılık, aydınlık olmalı.
Sevgi yaşatmalı, özgür kalmalı.
Aşka mahkum olmamalı.
Sevgili, ya tam sevmeli,

Bir elinde ağır çekiç,
Bir elinde kor demir,
Ak alnında domur,domur terler,
Düşünen başı önünde,
Çalışıyor adam...

Şarkılar bestelemiyor şiirler yazıyorum
bestekarın olamasam da şairin olurdum
senin yaşadığın, yaşayacağın en büyük aşktım
yazılması zor roman, anlatılması uzun hikaye
yüreğinde esecek deli rüzgardım seni uçuran
dilinden düşürmediğin şarkının güftesinde

Ne zaman yolum düşse
Arnavut kaldırımlı 364 sokağa
Bir çocuğum yürümeyi öğrenen

şiir oktur tam isabet eder kalbe
sen sevmediğini söylesende
ben severim ikimizin yerine
acıyı taşıyacak yürek var bende
sen üzülme, dert etme kendine