Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

Gelinciklerin masumiyetinde,
Efkârımın suskunluğundasın
Sensiz geçen gecelerin şafağı doğmadı.

Beklemenin işkencelerinde seni
Uykuyu unuttu kapanmıyor gözlerim

gidip ucuzundan bir şişe şarap almalı
papaz karası
içip içip gece yarısı
eşrefpaşanın ta ortasında
ayyuka çıkmış efkarımla
narayı patlatmalı

yalanlar söyledin bana
beyazımtırak yalanlar
uçan halıyla uçurdun beni
sıcak limanlara
ılık deryalara saldın
Atlantis gibi...

Yalan, yalan
her şey yalan
dünya yalan dolan
sevgi de aşk ta
dünya kadar yalan
tek varlık insan

Aciz kaldı harfler, heceler ve kelimeler
Bir düşler dünyası kurdum kendime
Kumdan kaleler yaptım sırça köşkler yerine
seninle yaşayan tek ben vardım içinde

kalbimin delice çarpıntısı duruverdi birden

Sevmem yalanı
Yalan beni sevmez.
Peki ne olacak şimdi?
Bu iş böyle gitmez...
Söylediklerime hiç inanmaz
Yazdıklarıma, geç babam geç!

Elim ne saza uzanıyor
Ne de mızraba
Dilim türküler yerine
Ağıtlar yakıyor
Gülücükler donmuş
Çatlayan dudaklarımda

Çölde Açan Gülsün Çeşme



Solar elbet gamlı gönüllerde açsa da güller
Sen hiç vahası olmayan çölde açan gül gördün mü?

Tersine döndürür akan suları
İki küçücük masum sözcük,
“Geç kaldık,
Çok geç! ..”
Bir dağ uğultusu gibi
Yankılanıyor kulaklarımda.

Başıboş kayıp bir uydu idim gezegende
Bulan, yörüngesine getiren sen oldun
Gözlerim buz dağları benim
Bana öyle bir bak ki,
Parçalansın içimdeki buzullar
Çözülsün gözlerimdeki buzdan dağlar