Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

Doğduğu yerde batıyorsa güneşler
Mekânımdır hasretin başladığı yer
“bitsin artık bu hasret” demekle bitmiyor ki
Gönlüm fırtınalarla boğuşurken
Dışarıda havalar o kadar güzel!
Hazanda yapraklarla düşersem toprağa

Gün yandı,
Gece yandı.
Çoban ateşi,
Sönmedi...
Kızıl yalazlarında,
Tanıdık çehreler vardı.

Mor dağların mor sümbülüsün
Sen benim en nadide çiçeğimsin
Hangi el koparıp aldı seni toprağından
Serin yaylalarda, başı dumanlı dağlarda
Seni aradım yoktun, neredesin
Karlı doruklarda kardelenlere sordum

Her zaman her yerde
Bir şiirimi taşıyorum
Kimlik gibi cebimde.
Ellerimi avuçlarında hapsettiğin
Gözlerimin derinliklerinde
Kendini yitirdiğin

Kızıma
Ne solacak bir çiçek,
Sararacak bir resimsin.
Ne de bir şarkısın unutulacak.
Sen...
Bahar dalları kadar taze,

Sevmem yalanı
Yalan beni sevmez.
Peki ne olacak şimdi?
Bu iş böyle gitmez...
Söylediklerime hiç inanmaz
Yazdıklarıma, geç babam geç!

Elim ne saza uzanıyor
Ne de mızraba
Dilim türküler yerine
Ağıtlar yakıyor
Gülücükler donmuş
Çatlayan dudaklarımda

Martıların çığlıkları kıskançlıklarından
Yosun tutmayan çakıllar uyur sularda
Dalgalar sözümü dinler benim
Maviliklerin tek hâkimi
Denizler, benim sırdaşım

bana ne gerek Amazon'ların
yağmur ormanlarından
tropikal muson yağmurlarından
bağrı yanıyor, külhan gibi ormanlarım
toprağıma can suyu çavlan olup yağmalı
kurumuş dudaklarda yağmur duaları

Çölde Açan Gülsün Çeşme



Solar elbet gamlı gönüllerde açsa da güller
Sen hiç vahası olmayan çölde açan gül gördün mü?