Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

Aklım, gözlerim sende kaldı,
Ellerim, dudaklarım sende,
Heyhat,ben de bir ben vardı.
Vefasızmış durmadı ben, bende

Nazik yerimize yediğimiz ilk şaplakla ağladık
Şefkatli ellerde pamuklarla sarmalandık
Yıkandık, arlandık, tertemiz olduk
Anamızın ak pak memelerine sarıldık.
Çok renkli, sesli fantazya ülkesine ışınlandık
Masum ve mutluyuz ana sütünün doygunluğunda

Gönül telim, dertli mızrabım
Yar, bil ki sensiz harabım
Bitmez kederim
Dinmez ıstırabım
Şair sözlüm nerelerdesin?

Tan yeri ağarırken üç beş balıkçı sahile geldiler.
Yamalı pantolonları, ayakları çıplak, yorgun,
Sarsak adımları, kançanağı gözleri uykusuzdular.
Viran, yaşlı bir tekneyle çala kürek denize açıldılar.
Karınları aç, cep cepken delik, lakin umutluydular.
Yırtılmış, yamanmış, hırpalanmışlıklarına inat edercesine,

Issız, sessiz, isimsiz
Tek başınayım
Çorağın ortasında
Yalnızım
Ve aşksızım
Bu yüzdendir dostlarım

Sert esmekte dışarıda poyraz.
Çatırdamakta çamların kuvvetli kolları.
Çatılarda,saçaklarda yüksek desibelli hengame,
Bahçeler,yollar, patikalarda toz bulutları.
Serçe yavruları,güvercinler,sarı gagalar üşüyecekler,
Dışarıda günün fotoğrafı iyi çıkmayacak.

Huzur içinde uyuyorsundur şimdi
Aradığın bulamadığından yakındığın
Mutluluk dediğin senin için buydu belki
Çekiliyor usulca gözlerinden alem
Çıkış bulamadığın Labirent’ten alınıyorsun
Adını bildiğin yerini bilemediğin diyarda

Olağanüstü bir andı, bir yaz yağmuru gibi ansızın
durağanlıktan kaçarak girivermiştin dünyama
çiçek açmıştı ıhlamurlar gecenin yıldız aydınlığında

Saçaklarda ışıl, ışıl parlıyordu buzdan kılıçlar
çıplak ağaçların dalları donmuş

“ Tadı yok sensiz geçen
Ne baharın ne yazın”
Sen buraları terk edeli
“Kalmadı tesellisi,
Ne şarkının ne sazın”

Yalnızlık bir zehir gibi dağlar içimi,
Cevapsız sorular kemirir kurt gibi beynimi.
İsyanım düğümlenir hıçkırıklarla boğazımda,
Kaçamam, çaresizlik prangaları ayaklarımda.

Her yanı sarar gecenin karanlık kolları,