Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

Kalbine Yaz

Biliyordum
Tüm güçlüklerden daha güç olduğunu ayrılıkların
Seni sevdiğim kadar sevdim
Senden ayrı geçen günlerimi, ayları

Şırıngadan fışkıran zehir gibi pişmanlık saracak seni
Anlayacaksın can yakan güzelliğinin para etmediğini
Belleğinin kanlı canlı raflarında durmakta olan anılar
Çağlayarak dolacak gözlerine geçmişte yaşananlar

Sabah vakti açtığın pencerenden içeri mevsimler dolar

Anılar sandığından bir şarkı çalar radyoda
Yaşadıkların roman kahramanların nerede
İpe un serer gibi gönlün çalkantılı denizde
Saklanıyor dilinin ucuna gelmiş sözcükler
Şiir yazmayı unutmuş gibisin sanki
Aşklar vardı önceleri, dargınlıklar ayrılıklar

oda büyük, loş, bir fotoğraf karesi belleğimdeki
yüz yıl, bin yıl mı geçmiş bilmenin ne önemi var ki?
kocaman yuvarlak bir yatak, kırmızı lamba başucunda
kedi gözü küçücük bir ışık, x.y. boyutlu ayna da
gezegenlerin birinden ışınlanmış yatağa bir ceylan
dışarıda gün uyanmamış henüz, mor dağlarda yaban

Bırakıp gittin ya beni bir başıma sen
ne varsa yaşanmış bırakarak geride
gidiyorum işte bende bu şehirden
kar beyaz bir kuğunun peşinden

gecelere, bu şehre yokluğunu nasıl anlatırım?

Kök salmış ağaç idim peronların soğuğunda
Taş duvarlarında garların dondu gölgeler
Beklediğim trenler değildi, sendin beklenen
Şafakların köründe hissiz raylara dalan gözlerim
Ellerim üşüdü düşlerim gibi, daraldı nefeslerim
Hasret yüklü vagonlar gelip geçtiler sen yoktun!

Ne tuhaf beni soyup soğana çeviren,
Bana dünyayı dar eden, iliğimi kurutan
Dalgasını geçen sahtekârları unutamıyorum.
Duygu sömürücüleri, ağlayan, yalvaranlarda
Küçücük kâğıt parçalarına roman sığdıran
Traji komik aşklar, ateşli âşıklar, dilenenler de

Kavgalı olduğum, boğuştuğum hayatta bana umuttun
Tavşankanı çayımdan daha çok sendin içimi ısıtan
Dik durdu başım inadına, eteğe eğilmeyi bilmedi belim
Dost bildiklerimden ihanetler, iftiralar kazancım
Yoldaşım dedim, sırdaşım dedim arkamdan vurdular
Şimdilerde mahpus damlarında gün sayar oldum

Seninle şu köşeyi dönerken karşılaşabiliriz.
Otururuz Karşıyaka vapurunun güvertesinde,
Dağılan saçlarını toplarken sen bakışabiliriz.
Gölgeler uzar gider,ay büyürken İzmir üstünde.

Pencerene gelirim dolunayın uyutmadığı gecelerde,

Bazen çok uzak, bazen az yakın
bana bakardı o hep mahzun
ben ona çaresiz
masum bir aşkın doğduğu
ilk yer oldu gözlerimiz.