Seni benden ayıran dünya utansın
Yazan kalem ile kader utansın
İçime ateş salan aşk utansın
kolsuz kanatsız koyan utansın
Gözlerimdeki ışığını çalan nur utansın
Kabe’mitavafettikyolsuzyoldayolculukettik
Karanlığadoğannurunyanındapişmanlıkçektik
Perişanlıkmakamındagünahlarıhakkaserdik
NefsimizeuydukMenzilevarmadanvardınbildik
Kırıldı neyi varsa sevginin,
kiralık katillerin elinde.
Sağnak hüzün yağmuru var,
şeddsiz şahitsiz tepelerde.
Vurgunlar sarmış gönül deryamı,
türküler söyler rüzgar dilinde.
Vird eyledim hüznümü hakikatın peşinde
Telvin doğdu, tevhit sancağı izinde
Kaç alem geçtim şu deli gönlümde
Görün ey erenler, Adalet sancağı kimlerin elinde
İki elleriyle tutmuşlar köprücük kemiklerimden
Ay ışığı dolarken ruhuma
Salıncaklar kurdum otağıma
Hayallerimi avutuyorum
Yalnızlığın kollarında
Ömür yolculuğunda
Ne acı şey yalnız ölmek!
Kimsesiz gömülmek.
Ne bir yağmur ağlar,
Ne bir fırtına kopar.
Ya da kopsa bile,
Kimsen olmadığın İçin kimse bilmez.
Gün batmadan gitme
Işıklarımı yanında götürme
Hüzünleri sırtıma yükleme
Zaten çok dertliyim
Bir de sen ekleme
Çöplükte gül biter mi
O gülün kokusuna bülbül gider mi
Bülbül güle gül bülbüle küsmez mi
Eski aşıklar sır olup bitmez mi
Ne olursa yerinde olur
Fakir sokaklarda, zengin hayalleri
Sigara dumanından sararmış dişleri
Bozuk yolları, kirli paslı pencereleri
Sadece hayatta kalmak için öderler bedelleri.
Her yerde körler ve engelliler
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!