Deniz Gece Mavisi Şiirleri - Şair Deniz ...

Bu son dediğim kaçıncı vazgeçişim;
kaçıncı ayakkabılarımı çıkarıp mutluluğa sıçrayışım?
Oysa yüksek bir tepeye çıkıp haykırasım var.
Etimi kemiğimden çıkarıp sürüyor hayat;
koynuma giren esaret dikenlerine inat.
Bu kaçıncı kendimden kaçıp sana sığınışım?

Ve ben en çok senli gecelerde sayıkladım ismini,
İçimde saklı kalan yalnızlığın yankısı,
Her hatırada seninle yüzleşmeye mecbur kaldım,
Sessiz bir çığlık, içime işleyen, kalbime gömülen bir anı oldu mazi.

Oysaki ben, her adımda senden biraz daha koparken,

**K:**
Çok yorgunum.
Saçlarım ve gözlerim,
En çok da yüreğim yorgun.
Oysa ne güzeldi adını aşkla yazarken gülümsemelerim.
Gözlerimin içine yerleşen mutluluk ne güzeldi.

Yoruldum
Dili tatlı sözleri ballı arkalarında kocaman iğne saklayan dillerden
Beni görüp yalandan mutluymuş gibi yapanlardan
Diline sevgiyi dolayıp guluslerimin katili olan insanlardan
Yoruldum

Yoruldum be adam
Yine gözlerinin deminde dem tutuyorum
Özlüyorum seni
Bekliyorum geceleri
Gidişin takılıyor göz kapaklarıma
Kirpik uçlarımda ihanetin

Yoruldum be hayat
Herkese çatı oldum da,
Bir kendime ilaç olamadım.
Herkesi düşündüm de,
Bir kendimi ihmal ettim.
Ben en büyük yanlışı hep kendime yaptım.

Ey yüreğime saplı hançer
ey besmelesiz günahım
cehennem ateşi bile verdiğin acının yanında hükümsüz kalır
yutkunup yutkunup içtiğim agu gibisin
ben ellerinin ateşinde ben gözlerinin ateşinde gönüllü yanan kelebek
sen aşkın deminde bir şair

Hayatımdan giden kimseye üzülmüyorum artık.
Vakti gelen gider.
Ben kalıp mücadele etmesini beklediklerimin gidişini izliyorum sessizce.
"Seni seviyorum" diyenlerin o sözleri başkalarına da kullandıklarına şahit oluyorum.
Artık şaşırtmıyor hiçbir şey beni.
Ben yaşanılması mümkünken yaşatılmayan hayatın vicdan terazisinde bekliyorum onları.

Dilimin çürümüş yanından yaziyorum
Sevdanın katran karası gecelerinin ayazında üşüyorum
Beni
Seni
Bizi arıyorum
Bazen bir damla gözyaşında

Uçsuz bucaksız bir şehirden gönlümün ve yüreğimin başkenti İstanbul’a sesleniyorum
İstanbul ne kadar şanslısın bilmiyorsun
Her sabah onun adımlarıyla uyanıp
Onun o demli sesiyle meyleniyorsun
Ben gözlerine bakamazken sen her an gözlerinde kayboluyorsun
Ah İstanbul uğraşma boşuna benim kadar sevemezsin onu