Deli gömleği

Deli Gömleği

Deli gömleği giydirdiler bana,
Suçum neydi biliyor musun?
Bir kalbi hesapsız sevmek,
Bir dosta sonuna kadar inanmak,
Bir "gel" sözünü ömür bilmekti.

Beni aklım değil,
İnsanlar yordu.
Biriktirdiğim kırgınlıklar,
Sustuğum çığlıklar,
İçime gömdüğüm fırtınalar
Omuzlarıma ağır geldi.

Sonra bir gün,
"Bunda bir delilik var." dediler.
Haklıydılar belki...
Çünkü bu çağda
Vefalı olmak delilikti.
Yalan söylememek delilikti.
Çıkar beklemeden sevmek delilikti.

Deli gömleği giydirdiler bana,
Ama bilmediler...
Asıl deli olan ben değil,
Sevgiyi unutan yüreklerdi.

Kollarımı bağladılar,
Oysa benim ellerim
Kimsenin canını yakmadı.
Sadece bir çift ele kavuşmayı bekledi,
Sadece sevdiğini tutmayı istedi.

Duvarlar konuşmadı benimle,
Ben duvarlara konuştum.
Çünkü insanlar dinlemedi,
Taşlar bile daha merhametliydi.

Bir pencere vardı odamda,
Demir parmaklıkların ardından
Gökyüzüne bakardım.
Özgür uçan kuşları görünce
Kendi kalbime acırdım.
Meğer en dar kafes,
İnsanın içindeymiş.

Bana deli dediler...
Gülümsedim.
Çünkü akıllı dedikleri insanlar
Birbirinin kalbini kırarken,
Ben kırık kalbimle bile
Kimseye kötülük düşünmedim.

Deli gömleği bedenime oldu belki,
Ama ruhuma olmadı.
Çünkü sevgiyi zincire vuramazlar,
Umudu kilitleyemezler,
Bir şairin yüreğini susturamazlar.

Ben hâlâ yağmuru severim.
Hâlâ çayın buharında
Bir dost sohbetini ararım.
Hâlâ gecenin sessizliğinde
Bir mısra doğar içimde.

Ve biliyorum...
Bir gün bu gömlek eskir,
Yırtılır, toprağa karışır.
Ama içimde taşıdığım sevda,
Hiç eskimez.

Eğer bir gün
Yolun bana düşerse,
Sakın gömleğime bakıp hüküm verme.
Gözlerime bak...
Orada yarım kalmış sevdaları,
Suskun duaları,
Yıkılmış hayalleri göreceksin.

Belki de anlayacaksın;
İnsan bazen deli olmaz...

Sadece çok sever,
Çok kırılır,
Çok susar.

İşte o zaman
Herkes ona "deli" der.

Ben ise yalnızca şunu söylerim:

Ben deli değilim...
Ben, sevgiyi son nefesine kadar taşıyan,
Yaralarını şiire dönüştüren,
Kalemiyle hayata tutunan
bir delinin hikâyesiyim.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ