Deli dolu sevda Şiiri - Naile Öztürk

DELİ DOLU
​Bir yanım seni ararken her köşe başında,
Bir yanım "Yok ol!" diyor, fısıltıyla...
Adını içimde taşımak;
Hem en içten duam, hem en ağır cezam gibi.
​Serserim benim;
Yolları avuçlarında, geceyi omuzlarında taşıyan adam.
Rüzgârı cebine koyup gelirsin de,
Gözlerime bakınca diner bütün fırtınalar.
​Deli dolu sevgilim;
Kalbin bir yangın yeri, biliyorum.
Ben o yangına bilerek yürüyen,
Kendi infazına aşık, en masum suçlu...
​Sana kızdığım her an,
Özlemim bir çığ gibi büyüyor içimde.
Dilim "Git" dese de,
Kalbim sağır edici bir sesle bağırıyor: "Kal!"
​Bu nasıl bir sevda?
Hem yıkıp döküyor, hem küllerimden var ediyor.
Bil ki; seni severken aklımı kapının eşiğinde bıraktım.
Mantık dediğin o soğuk duvar,
Gözlerinin sınırından içeri giremedi.
​Kalbin, yazılmamış düzensiz bir şiir gibi...
Ama ben en çok,
O eksik hecelerinde buluyorum kendimi.
Sen susunca dünya dilsiz kalıyor,
Gülünce, içimde habersiz çiçekler açıyor.
​Korku "Kaç" diyor, sevdan diz çöktürüyor.
Çünkü ben seni sadece sevmiyorum;
Ben senin içinde kaybolmayı, kendimi sende yitirmeyi seviyorum.
​Eğer bu aşk bir uçurumsa, ben çoktan atladım.
Düşerken anladım ki sevgilim;
Bazı delilikler, insanı en doğru yere götürürmüş.
Ve ben, o en doğru yeri...
Senin kalbinde buldum.