Deli dolu Şiiri - Naile Öztürk

​Bir yanım seni sayıklarken
Diğeri "yok ol" diyor sessizce...
Adını içimde taşımak;
Hem en içten duam, hem en ağır cezam gibi.
​Serserim benim;
Yolları avuçlarında, rüzgârı cebinde taşıyan adam...
Gözlerime baktığında,
İçimdeki bütün fırtınaları dindiren limanım.
​Deli dolu sevgilim,
Kalbin bir yangın yeri biliyorum;
Ve ben o kor ateşe bile isteye yürüyen
En masum suçluyum.
​Sana kızdığım her an,
Özlemim bir çığ gibi büyüyor.
Dilim "git" dese de,
Kalbim "kal" diye haykırıyor.
Bir yanım yokluğuna alışmak istiyor,
Diğeri sensiz nefes alamıyor.
​Ve bil ki sevgilim...
Seni severken aklımı kapının eşiğinde bıraktım.
Mantık dediğin o soğuk duvar,
Gözlerinin sınırından içeri sızamadı.
​Geceyi omuzlarında taşıyan adam...
Bir bakışıyla sabahı müjdeleyen,
Yüreğimin en asi, en dizginlenemez yanı sensin.
​Kalbin düzensiz bir şiir gibi;
Lakin ben en çok,
O eksik bıraktığın hecelerde nefes alıyorum.
Sen susunca dünya dilsiz kalıyor,
Gülünce içimde zamansız çiçekler açıyor.
​Korkum "git" diyor, sevdam "diz çök."
Çünkü ben seni sadece sevmiyorum;
Ben sende kaybolmanın o eşsiz tadını seviyorum.
​Eğer bu aşk bir uçurumsa,
Ben gözlerimi kapatıp çoktan atladım.
Düşerken anladım ki;
Bazı delilikler, insanı en doğru yere götürürmüş.
​Ve ben...
En doğru yerimi, senin kalbinde buldum.