Değer Miydi? Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Seni yaşamanın imkansıza zar atmaktı,
kazanamayacağı bile bile
Masaya kalbini sürmekti.
Şans benden yana hiç dönmedi,
Zarlar hep senin adını gösterdi,
Kaybeden yine bendim.

Senli düşler kurdum ben,
Geceleri senle tamamladım,
Sabahları sensiz eksildim.
Bir gün sonra,
Düşsüz yollara düştüm,
Ne yön tabelası vardı
Ne de geri dönüş ihtimali.
Yol uzundu,
Adımlarım yorgun,
İçimdeki ses hep aynı soruyu soruyordu:
“Değerliydi?”

Senli paralar birikiyordum,
Söylenmemiş cümlelerim vardı,
Dilimin ucunda bekleyen,
Kalbime batıp duran.
Onu sustuğumda
daha çok çoğaldılar,
biraz daha ağırlaştılar.
Bir gün sustuklarım konuştu,
Ve ben o gürültünün altında kaldım.

Enkazında kaldığım bu sevdanın,
Üstümde yarım kalmış hayaller,
Yanımda kırık sözler,
Avuçlarımda tutamadığım bir “biz”.
Kimse başarısız oldu,
Ne bir ses duyan oldu
Ne de kurtarmaya niyeti olan.
Ben kendi yıkıntımda
Kendime seslendim.

Seni sevmek böyle bir şeydi işte;
İnsan kendini feda ederken
Buna aşk demesi.
Canını yakana
“Kal” diye yalvarması.
Her gidişine
Bir bahane bulması.

Şimdi izliyorum da,
Aynalarda yüzüm var
Ama ben yokum.
Gülüşüm yabancı,
Gözlerim sürgün.
İçimde hâlâ senli bir sızı,
Dışımda alışılmış bir sessizlik.

Yine de itiraf ediyorum:
Her şeye rağmen,
Bu kalıntıda mevcut olan
Sensiz sürekli durmaya
değişmem.
Çünkü insan,
En çok da
Sevdiği yerde yıkılıyor.