Daha Derin Şiiri - Eyüp Oflaz 2

Bana “şiir nedir” diye sorma…
Ben artık sorularla konuşmuyorum.

Çünkü bazı cevaplar
bir insanın sesinde saklı oluyor…
ve herkes o sesi duyamıyor.

Bir adı yoktu başta…
İçimde dolaşan bir boşluktu
Ne harfe benziyordu
ne de bir cümleye

Ama vardı…
biliyordum.

Konuşmayı denedim
Olmadı.

Kelimeler sana gelince
yolunu şaşırıyordu
Sanki her harf
sana varmadan yoruluyordu.

Herkes bir şey anlatır kendince
Ama kimse tam söyleyemez derdini

Çünkü insan…
en çok sustuğu yerde büyütür içini.

Sonra anladım…

Biz aslında
yazılmayı bekleyen değiliz

Okunmayı bekleyen de değiliz

Biz…
birinin içinden geçince anlam kazanan
yarım bir hikâyeyiz.

Yoksa sadece sesiz
duvara çarpıp geri dönen

Yoksa sadece bakışız
hiçbir gözde durmayan

Yoksa sadece anıyız
hatırlanmayan

Sen gelince…

İçimdeki o dağınık şey
bir şekle büründü

Sanki biri
parça parça beni topladı
ve “tamam” dedi.

İlk kez…

Bir cümle kurmadım
ama anlaşıldım.

İlk kez…

Bir şey yazmadım
ama okundum.

Ve o an…

“şiir nedir” diye düşünmedim bile

Çünkü içimden biri çıktı
yavaşça fısıldadı:

“Bu…”

“Tam da bu…”