Giderken gözlerinde umudu bıraktım
Seven biri görsün alsın dedim
Sevilmediğini düşünüyorum
Umut hâlâ bıraktığım yerde duruyor
Bir kuru yaprak kadar kırılgan yüreğim
Koptu düştü dalından esen rüzgarda
Sokağının başındaki kaldırımdır yerim
Damar damar kurudum solgun güz ayazında
Umutsuzluk aşka düşmandır
Bu yüzden benim hayallerimde
Hiç umutsuzluk olmadı
Umut tehlikeli olur bazen
O asla ölmez sadece
Bütün yetişkin sevdalar bir zamanlar çocuktu
Umutlar büyük emekle nakış gibi örülürdü
Yazık ki çekilen çoğu acılar çok çabuk unutuldu
Anıların ilk hali sevdanın edebini
Hayallerimizi görücüye çıkardılar
Değerlerimize göz dikmiş hayal tacirleri
Bir gün uzaklardan birileriyle geldiler
Gördüler beğendiler hepsini aldı gittiler
Böylece hayallerimiz elimizden alınmış oldu
Hatıralarımız biraz daha hallice
Bir tereddütü gidermek uğruna
Papatya yapraklarına çektirilenler
Çare olmaz umutsuzların umuduna
Papatya yapraklarının ahından uzak
Umutlar endişesiz özgür yaşasınlar
Ben papatyaları hiç incitmedim
Tüm maviliklerin sahibi ben olmak isterdim
Muazzam bir ihtimalin peşinden giderdim
Gökyüzünün parlayan yıldızıydım zaten
Ama karanlıkta yolunu bulanlardan olamadım
Çarşıya indiğinde gizli gizli izlerdik seni
Seyre dalardık güzel yüzünü sen istemesende
Hayran hayran bakardık bizden kaçırdığın gözlerini
Ne zaman yakalasam o buruk gülüşlerini
Bilmem şu daldaki akasyaları
Bir yerlerden hatırlarmısın?
Onlar geçmiş günlerin bir hatırası
Kabaran hislerinin kopyası
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!