Dağlar Özügüç Şiirleri - Şair Dağlar Özügüç

Ah benim bu vefasız sevdiklerim
Ettiler eylediler ve de sonunda
Suçu bana yükleyip
Hızlıca çekip gittiler
Belki yanlızca gittiler amma
Bana da çok ayıp ettiler

Vicdanın temeli merhamettir.
Vicdan gerçeği görmek,
Onu itirazsız kabul etmektir.
İnsanlık bilincine sahip olmadan
Aklı kamile ulaşmış vicdan olmuyor

Bak şu derinden gelen müzik varya
İşte onu mezarımın başında kullanın
Şimdi kalk biraz müziğin sesini aç
Sorgu melekleride uyansın
Bak işte her şeyi bıraktım gidiyorum
Bu vefasız dünya size kalsın

Neden benden hep imkansızı bekliyorsun
Güneşten yağmur mu boşalsın istiyorsun
Bıkmadın mı?Zor geçen yılları anlatmaktan
Anlatıyorsunda ne oluyor?

Ben gülleri çok sevdim
Sana yakışıyor diye hep gül istedim
Ama ellerimin halini hiç merak etmedin
Seni sevmenin ne kadar zor olduğunu bilemedin

Uzaklar her şeyden habersiz
Kıskanılan zaman aksine çok muhteris
Yakınlar ise ilgili ama oldukça yorgun
Duygular güz gülleri gibi solgun
Ne iş bu ya bir mahsun bakışa gönül verdik
Hiç mesafe alamadık hala aynı yerdeyiz

Şimdi sorsan ne kaldı benden geriye,
Körfezde sessiz ve derin bir serzeniş
Bir iç çekişte saklı on yıllık bekleyiş
Birde dua gibi adın kaldı dilimde

Zamana güvendik, derdimize merhem olur sandık
Meğer o da kaderin bir başka hükmüne bağlıymış
“Bahar geçsin, yaz gelsin, hele bakarız” dedi
Güz erişti… biz hâlâ firkatin kıyısındayız

Yalnız yaşamak zordur
Ama yalnızlık hain değildir
Sadece paylaşmayı sevmez
O yaşanmışlıkların hazan mevsimidir
Özünde hüzün barındırır ama aciz değildir

Gönlün bir yağmur damlasına
Kandığı o günden beri
Zamanla hep sorunu oldu
Ona dur geçip gitme diyemedi
Geçmişi de geri döndüremedi