Dağlar Özügüç Şiirleri - Şair Dağlar Özügüç

İnsan sevdiğini bırakır mı?
Candan öte sevdiğini
İstese de bırakamaz
Sevmek ise bırakır bazen seveni
Ama yalnızca haksızlık edeni
Çok yoranı sıkıp boğanı

Daha kaç yıl yaşarım
Kiminle tanışırım
Kimleri unuturum
Kimler beni unutur bilmem
Şurası bir gerçek ki
Canımı acıtanı hiç unutmam

Artık bir önemi kalmadı
Gelmesende olur
Gelsende
Sevmesende olur
Sevsende
Yar yolu gözlemekten

Ah bu şehir…
Ne kadar kalabalıksa o kadar yetim
Sokak lambaları bile yorgun bu vakitte
Kaldırımların üstüne çökmüş kederliler
Yağmurlar toprağa indiği kadar
Yaralı yüreğimi de etkilediler

Bu yerlere biz tırnaklarımızla kazarak geldik
İşte bu zeminde yaradandan gayri kimseye
Varoluştan doğan bir borcumuz yok çok şükür
Biz liyakate sonrada sadakate çok önem verdik

Herkes yüreğinin yettiği yere kadar sever
Körelmiş yürek bilmem ki başka ne sever?
Hele birde üslubu vasat algısı kapalıysa
Allah aşkına onunla neyi nasıl paylaşırsın?

Dertli gönül hüzünlenince
Yaş gözlerden akıp gidermiş
Keşke dertlerde öyle yapsaymış
İçimizde kanayan gönül yarası olmasaymış

Aşk yanlış anlamanın yetimidir
Yanlış anlaşılmak istemedik mi baştan?
Görmek istemedik bir süre gerçekleri
Şimdi yetersiz gerçeklerin meyvesine

Seninle sohbet bir mutlu gün idi bitti
Gözlerindeki hüzne dalmıştım
O güzel gülüşlerin bir anda söndü gitti
Hasret boş bir ütopya mıdır ?

Sükütun derinlerinde demlenirken hayat
Şafağın gizemine gebe kalırdı gecenin sabahı
Sormağa bile cesaret edemezken
Kim tahmin edebilir istikbalin afakını?