Bir gün suskunluk da hesap verir
Kaçtığın her soru, kapına dayanır
Zulme sırt çevirenler bilir
Tarih, tarafsızları değil
Karanlıktan aydınlığa doğru içinde bir ışık parlamıyorsa
Ruh dünyan dağılmış kendine yetmiyorsa
Bir başkasına sığınak nasıl olursun
Yaralı bir ruhla, uykuya bile sığınamazsın
Kader bel bağladığımız umutlarımızı tüketti
Buluşmak mahşere kaldı demiştik
Ruhlarımızı bie arafta boş yere bekletti
Dirinin gözyaşının ölüye faydası olduğu görülmedi
Bir vadi için gerekli olan iki sarp dağdır
Aklın da fikrin da menşei iftihardır
Hikmetinden hiç sual olmaz
Kabaran kardelenlerin nasibi taze kardır
Odasında belli belirsiz bir mum ışığı
Paslı dudaklarını kaplamış izmarit sarısı
Mintanında yarısı silinmiş kan lekesi
Üzerine sinmiş kesif sigara kokusu
Güzel sevmeye mazhar olmak yaradanın hediyesi
Kararda isabet için hür yarattı bizleri
O halde neden bir insan kul olmak ister ki?
Sonuç alamayacağını bildiği bir işe girer
Birden vaziyetler kötüleşti
Herkes kendi keyfine bakar
Sen ona yanarsın o da döner
Bir başkasına yanar
Sevgililer artık çok vefasızlaştı
Her insanın hayatında
Hatıraların önemi mutlaka çoktur
Kimileri yaraları arttıkça
Derdini içine atar duygusallaşır
Kimilerinin ise yaşadıklarını
İfade etmesi pek zorlaşır
Bir güzel oturuyor camda mavi gözleri boşlukta
Arıyor geçmişin hazinesinden birtakım izler
Bakışları burda ama yürek sesi yok ortalıkta
Kayboldu umutlar bir defineci sessizliğiyle
Elindeki kaleme dikkat et onunla sadece yazmazsın
Elinde kalem olursa son kararı sen verirsin
Görmek istemediklerinin üstünü çizebilirsin
Kır kalemi razıyım çekilen acılar sona ersin
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!