Çocukluğuma Mektup Şiiri - Raif Kemal Taner

Söyle be çocukluk, neydi o halin?
Boynu bükük, mahzun kalmandan bıktım.
Tutacak bir elin, yoktu bir dalın,
Yolları gözleyip durmandan bıktım.

Aynaya bakınca küserdin yüze,
Hüzünler sığardı her bir çift söze.
Babası olanlar çıkarken düze,
Senin hep sınıfta kalmandan bıktım.

Saçın taranmazdı, üstün hep tozlu,
Gönlün kış ayıydı, yolların buzlu.
Yüzünde bir çirkin, bir garip sızlı,
Kaderi her zaman yermenden bıktım.

Topaçlar dönerken eller içinde,
Seninki kalırdı dertler içinde.
Hayaller kurarken düşler içinde,
Bir baba ismiyle dolmandan bıktım.

Gülmediğin her gün yük oldu cana,
Hasretin ateşi kâr etti bana.
Mektubum ulaşıp gelince sana,
Sararıp, sararıp solmandan bıktım.