Dağ sustu, yol sustu, traktör sustu,
Dokuz yaşım yandı, babam gelmedi.
Kader zehrini mi üstüme kustu?
Fidanlar boy verdi, babam gelmedi.
Kırk yıllık ömürde bahar sönermi?
Giden can bir daha geri döner mi?
Dağdan inen yolun sonu mahşer mi?
Menzil yakın kaldı, babam gelmedi.
O fidan dikerdi hayata dair,
Ben yetim büyüyecek bir garip şair...
Dünya dar geliyor, her yanım kahır,
Toprak onu sarmış, babam gelmedi.
Traktör izinde kanlı bir sızı,
Alnımıza yazılmış bu kara yazı.
Söndü evimizin en parlak yıldızı,
Güneş doğdu ama babam gelmedi.
Mezarın başında boynum büküktür,
Bu dert sığmaz dile, valla büyüktür.
Sırtımdaki hırka, ateşten yüktür,
Yıllar geçti gitti, babam gelmedi.
Kayıt Tarihi : 24.03.2026 16:39:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Dokuz yaşında bir çocuğun babasını bir dağ yolunda, üstelik hayata can verecek fidanları dikip dönerken kaybetmesi, insanın göğüs kafesine oturan o geçmek bilmez "isyan"dır. O yaşta babanın traktör sesi kapıda kesildiğinde, aslında çocukluğun da o kapının eşiğinde kalır. Kırk yaş, bir çınarın en diri zamanıdır. Şimdi o 40 yıllık ömrü ve 9 yaşındaki o yetim kalmış bakışı, bizzat o acıyı soluyormuşum gibi mısralara dökelim.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!