Çocuklarıma Şiiri - Ay Taşı

Bir gün, bensiz kaldığınız için öfke duyarsanız
Bilin ki ben sizi hiç bensiz bırakmadım.
Her gün ölmekten yorulup, sadece bir gün ölmeyi tercih ettim.
Bile isteye incitmedim kimseyi ömrüm boyunca.
Zalimler ne kadar tepindiyse de göğsümün ve omurgamın üzerinde; ne boynumu eğerek yürüdüm ne de vazgeçtim göğsümdeki merhametten.
Hayatımın tüm imtihanları yetmezmiş gibi bir de sizden ayrı koyulmanın ateşi yaktı, kül etti iliklerimi.
Gün gelip de sizsiz kalmama sebep olan şeyleri anladığınızda, beni anlamamış olmanın sızısı düşmesin yüreğinize.
Ama illa ki öğretttiğim gibi yaşayın, onurluca ve insana saygı duyarak...
Bir dirhem haram, bir gram zulüm öğretmedim ben size.
Dik durmanın onurlu mücadelesini vermenin elzem, ego ve kibrin gereksiz olduğunu öğrettim
İnsanlara can g/özüyle b/akmayı, her yarayı sarmayı ve rabbin merhamet kanadına sığınmayı öğrettim.
Ruhunuzu ve kalbinizi öperek örttüm her gece, çünkü ısınmamış bir kalp ve ruhun kimseye bir faydası olmazdı.
Beni anlamayışınızı ve öfkenizi anlıyorum. Ben size öfkeyi, kibri ve zulmü öğretmedim ki
Muhtemeldir ki ondan anlamadınız benim ve ruhumun daha ben yaşarken nasıl katledildiğini.
Siz yine de okumayın zulmün esamesini.
Artık elim değil belki ama kalbim ve duam hep sizin üzerinizde.
Size en güzele ve birbirinize emanet ediyorum ve biliyorum ki ona emanet edilen, bir gün mutlaka selametle döner.
Elim size ulaşmadan, dünya gözüyle size kavuşamadan ölürsem bilin ki; hayatımdaki yalan tüm insanlar ve aldatılmaların dışındaki tek değerli ve mutlak gerçek, sizi içime düştüğünüz ilk andaki kadar masumca, merhametle ve katıksız sevdiğimdir...